او، اویی که دیگر او نبود به قلم رویا یزدانپور

پارت یک :

مقدمه :
ریتم نفس‌هایم نامنظم و تند شده بودند. لب زیرینم را زیر دندان فشردم تا بر خود مسلط شوم. سرم را تا آخرین حد بالا گرفتم. طوری که پوست زیر گردنم کش آمد. چشمانم را محکم روی هم فشردم اما عقل نهیب میزد که تا میتوانی این لحظات را درون ذهنت نگهدار که دیگر فرصتی باقی نمانده. به ثانیه‌ای چشم دوختم به تن آرام خوابیده در تخت. مایع سرم آرام و دانه‌دانه درون رگ او می‌ریخت و هر لحظه با نگاه کردنم به او با خود تکرار می‌کردم که اوست. اما، او دیگر مثل سابق نبود....
---------
فصل اول
دستم را محکم روی فرمان کوبیدم و از ته دل فریاد زدم:
ـ خدا. چرا؟
چیزی ته دلم میجوشید. شاید خاطرات بود. شاید درد بود. شاید گله بود. هر چیزی، اما خیلی بد بود. خیلیخیلی بیشتر از چیزی که قابلبیان باشد. حرفهای دکتر مدام در سرم اکو میشدند. همهچیز مقابل چشمانم رژه میرفتند و به یاد دقایق پیش افتادم که در برابر کلمات دکتر خلعسلاح شده بودم.
"دکتر: راستش قبل از اینکه هوشیاریشون رو از دست بدن فقط اسم شما به زبونشون اومد و ما فورا توی گوشیشون رو نگا کردیم. خوشبختانه قفل خاصی نداشت و تونستیم پیداتون کنیم.
و تازه آن لحظه فهمیدم چرا چند روزیست که نمیبینمش. اما آنقدر شوکه شده بودم که هیچ دقت نکردم که آنها به شماره خیلی قدیمیام زنگ زدهاند و در آن موقعیت اصلا وقت فکر کردن به آن را نداشتم که چطور بعد از این همه سال هنوز شمارهام را دارد. فقط جملهی بعدیاش بود که باعث شد نفس در سینهام حبس شود و دنیا بار دیگر آوار شود روی سرم آنهم برای بار دوم، اما با اختلاف اینکه اینبار کسی دیگر به جای او حرف میزد. همانطور خیره به دهان دکتر که داشت توضیحاتی میداد دست راستم را بالا آورده و موهایم را چنگ زدم. تن نیمهجان و شوکه زدهام تلوتلو خوران عقب رفت و به دیوار تکیه زد. سَرم را به چپ و راست حرکت میدادم. نمیدانستم چرا باورم نمیشود. مگر نه اینکه او دکتر بود؟ مگر نه اینکه با جدیت برایم توضیح میداد؟ اما عقل و دلم هر دو منکر میشدند. سُر خورده بر کف بیمارستان نشستم. من، کسی که همیشه و هر لحظه با ابهت قدم بر زمین میگذاشت، الان نشسته بر سنگ سرد کف راهروی بیمارستان بود. دستی که بر شانهام نشست، نگاه ماتم را متوجه خود کرد. با حالتی نزار لب زدم:
ـ هان؟
دکتر لب فشرد و با حالتی آمرانه گفت:
ـ پاشو پسرم. تو باید امیدِ خواهرت باشی.
از لفظ خواهرت، قلبم تیر کشید و همراه خون پمپاژ شده، به تک تک سلولهایم رسید. تکبهتکِ عصبهایم را درگیر کرد و لحظهای تمام وجودم درد شد. گویی که ماشینی با هزاران تن سنگینی از روی تکتک سلولهایم بارها عقب و جلو رفته باشد. حرف دکتر در سرم تکرار میشد. جملهی آخرش در گوشم طنین انداخت: تو باید امیدِ خواهرت باشی.
متوجه نبودم اما حرفهایش را میشنیدم. نمیدانم درست شنیده بودم یا نه؟ کسانی که به کما میروند، در آن حالت، اغما را میگویم، میتوانند حرفهای اطرافیان را بشنوند اما نمیتوانند پاسخی بدهند. من هم در آن لحظه انگار در کمایِ هوشیاری بودم. تفاوتمان در چشمهای باز من و بسته آدم به کما رفته بود. لرزی در جانم نشست و باز هم یاد جملهی آخر دکتر افتادم.
ـ میتونی بری و وسایلش رو از ایستگاه پرستاری بگیری.
آرام کف دستانم را روی سنگ سرد کفِ راهروی بیمارستان گذاشتم و با آخرین توانم، از جایم بلند شدم. با حالی نزارتر از قبل وسایل را تحویل گرفتم و به سمت اتاقی که او را در خود جای داده بود رفتم. از پشتِ شیشه مستطیلی به بدن رها شدهاش روی تخت نگاهی انداختم و قلبم برای او، فشرده شد. نگاه پرستار ایستاده در کنارش که به من افتاد، او هم سر چرخاند و نگاهش میخ نگاهم شد. دستهی کیسه حاوی وسایلش را در دست فشردم. با دستی که معلوم بود تمام جانش را در آن ریخته، ماسکِ اکسیژن را برداشت، علیرغم نگاه خشمگینِ پرستاری که معلوم بود هیچ حوصلهای ندارد. اما او، با لبخندی نزار زیرلب گفت. مثل همیشه. مثل آنوقتها. زمزمهاش را فهمیدم. با وجود لبهای لرزانی که محال بود بتواند درست کلامی را ادا کند، مثل همیشه گفت. تاب نیاوردم و بیدرنگ با قدمهای تند و لرزان از بیمارستان خارج شدم. نفسم تنگ بود. نمیدانستم چه کنم. ناگهان یادم آمد که باید کسی را در بیمارستان داشته باشد، و او، جز من کسی را نداشت. بعد از پر کردن برگهی همراه مریض بیرون رفتم. باید دور میشدم تا میتوانستم تمرکز کنم. سوار ماشین شدم و به سرعت شروع کردم به رانندگی."
با صدای بوق ممتد و بلند ماشین سنگینی که از پشت سرم میآمد به خودم آمدم. باز با خروش و فریاد روی فرمان کوبیدم. هنوز هم با گذشت چند ساعت رانندگی اعصابم متشنج و موضوع برایم غیر قابل هضم بود. امکان نداشت. نه امکان نداشت او، آنطور ما را ترک کند. نه نمیتوانست؛ نمیتوانست.
بلاخره بعد از سالها باز چشمانم بخاطرش به اشک نشست. اما اشکهایم هم مانع رفتنم نشدند. انگار میخواستم خودکشی کنم. اما این آلارم اتمام بنزین بود که باعث شد ماشین را به شانهی خاکی بکشم و در آنجا هقهق گیر کرده در گلویم را رها سازم. زیر لب مدام اسمش را صدا میزدم. باورم نمیشد. هیچ باورم نمیشد. با صدای زنگ گوشیام به خودم آمدم. آن را از روی صندلی برداشتم. با دیدن شمارهی ناشناس گرهای میام ابروانم دواندم. صدایی صاف کرده و جواب دادم.