ماه و پناه به قلم نازنین مرادخانلو
پارت شصت و دوم :
پروانههای عشق توی دلم به پرواز درمیان و بند بند وجودم رو میون دلهرهای عجیب، از شدت شوق میلرزه. کاش اونقدرها جرات داشتم که برم دستش رو بگیرم و بهش بگم چقدر به آرامش وجودش نیاز دارم. در بزرگ خونه باغ با صدای تیکی باز میشه و من... برمیگردم به دوسال قبل! درست روزی که با گریه و کوله باری از غصه، از این در بیرون زدم و پا توی گودال آتیش گذاشتم و سوختم...
صدای دویدن پایی روی کاشیهای

لطفا صبر کنید...

آرامش
2آخی چقدر قشنگ😢😍😢😍 چه قدر برای ماهرخ خوشحالم🥲🥲خیلی پارت احساسی بود🥲چقدر منتظر این لحظات بودم🥲🥲😍😍 وای احساساتی شدم🥲😢 مرسی نازنین جون🌹🌹 بی صبرانه منتظر پارت بعدیم🌹