سبوی شکسته به قلم زینب اسماعیلی
پارت سوم :
به سالن که برگشتم عمو تنها نشسته بود و اخبار میدید. مادر و زنعمو توی اشپزخانه پچپچ میکردند با ورود من ساکت شدند.انگار داشتند یک حقیقت را ناشیانه پنهان میکردند.
مادر از جا بلند شد و در قابلمهی برنج را برداشت. سرش را عقب کشید تا بخار به صورتش نزد. با قاشق برنجی برداشت و گفت:
_ دخترم ماشالله آشپزیش حرف نداره.
داشت برای کدبانو بودن من بازارگرمی میکرد. چندباری دیده بودم توی جمع کارها و هنرهایی را به من نسبت دهد که نکرده بودم اما جلوی زن عمو این کار عملا جدید بود.
زن عمو لبخندی زد و خوشحال مرا نگریست. ظاهرا انتظار داشت تعریف مادر را تصدیق کنم. سرم را پایین انداختم و خودم را به بیرون آوردن ظرفها از کابینت سرگرم کردم. داشتم ترشی میرختم که مادر دوباره گفت:
_ترشی هم خودش درست کرده.
این یکی را راست میگفت اما چه دلیلی داشت اینهمه فرافکنی کند. سعی کردم دست تند کنم تا هرچه زودتر از آشپزخانه بیرون بزنیم.
سر میزشام همگی چنان آماده بودند که انگار قرار است یک راز بزرگ را بر ملا کنند اماایمان اجازه نداد. بدعنق شده بود،بهانه گرفت هویج نمیخواهد بعد دستش زیر ظرف ماست خورد و برگشت و آخر هم خودش را خیس کرد. مادر بغض کرد و عمو گفت چیزی نیست و زن عمو مادر را دلداری داد. دلم برای ایمان که با چشمهای گرد به ما زل زده بود سوخت. صورت تپلش کمی میلرزید و نیاز به دلداری داشت. سرم را پایین انداختم و خودش هم در آستانهی نوجوانی میدانست نبایدچنین فضاحتی به بار بیاید. محمد با روی خوش ایمان را به اتاقش برد و قضیه را رفعورجوع کرد.
بعد از شام؛ خودم را به شستن ظرفها سرگرم کردم.خیلی به هم ریخته بودم.انگار یک چیزی ته دلم آرامش را میبلعید. بغض توی گلویم هزار علت داشت اما من دلیلش را نمیدانستم. اشک توی چشمم حلقه زده بود و میسوزاند. از دست ایمان عصبانی بودم و دلم هم برایش میسوخت. چرا همهچیز امشب عجیب و آزاردهنده بود. بعد از جابهجا کردن وسایل مادر و زن عمو را از آشپزخانه بیرون کرده بودم. دلم خصوصا امشب عجیب تنهایی میخواست. لیوان توی دستم زیر شیر آب ثابت ماند و یکدفعه آب پاشید توی صورتم و لباسهایم هم خیس شد.
کلافه شیر آب را بستم و برای لحظهای به سینک خیره شدم. نفس عمیقی کشیدم و چند لیوان باقی مانده را در همان وضعیت شستم. حوصله نداشتم لباس عوض کنم و باز پای سینک بمانم.
صدای از سالن پذیرایی میآمد، داشتند در مورد نوروز حرف میزدند. عمو گفت "یک هفتهی اول را بریم شما و بعد هفتهی دوم..." هیس زن عمو حرفش را قطع کرد. دیگر شورش را درآورده بودند. کلافه سینک را شستم و از آشپزخانه بیرون زدم. بسیار امیدوار بودم بتوانم بدون دیده شدن از راهروی کنار آشپزخانه به اتاقم برسم اما هنوز در اتاقم را باز نکرده بودم که محمد بیرون زد برای لحظهای نگاهش روی من ثابت ماند و بعد چشم به زمین دوخت و رفت.
وارد اتاق شدم و نفط عمیقی کشیدم. برای لحظهای پست در اتاقم بیحرکت ماندم و بعد سریع لباسهایم را بیرون آوردم. دلم میخواست همانطور بدون لباس زیر پتو بخزم اما لرز تمام بدنم را گرفته بود. سریع به سمت بخاری رفتم و بالایش ایستادم. دستهای یخزدهام را رویش گرفتم و کمی نزدیک شدم. پوست یخزدهام سوزنسوزن شد. با صدای رعد و برق از جا پریدم. هوا به شدت سرد بود. کلافه از کمد یک پیراهن و شلوار بافت برداشتم و وقتی پوشیدم تازه فهمیدم که باد سرد از لای درز باز پنجره میآید.
کمی گلویم گزگز کرد. بدنم همیشه ضعیف بود و با یک باد خنک هم مریض میشدم. شال صورتی رنگی سرم کردم و از اتاق بیرون زدم. به سمت اتاق ایمان رفتم آهسته لای در را باز کردم، توی اتاقش نبود.
لطفا صبر کنید...

فاطمه
0خوب بود