پارت دوم :

با دوستش تماس گرفت و خبر حرکتش را داد. قصد داشت چند روزی به شمال برود و از تهران و هوای آلوده‌اش و مردان زور‌گویی خانواده‌اش دور شود، بلکه آرامش یابد. همان‌وقت موبایلش زنگ خورد. اسم وحید روی صفحه‌ی آن نقش بست. پوزخند زد. پدرش هیچ‌وقت سراغش را نمی‌گرفت، مگر به دستور جمشید. اجازه داد موبایل آن‌قدر زنگ بخورد تا تماس قطع شود. به نظرش قطع کردن تماس خیلی زشت بود. می‌بایست احترام پدرش را نگه می‌داشت!
پس از پایان گرفتن تماس، موبایل را خاموش کرد. بعد از پشت سر گذاشتن خیابان‌های پر‌ترافیک، دوستش را مقابل خانه‌شان سوار کرد و به چرخ‌های ماشین شتاب داد. ساناز دوست کودکی‌اش بود. در‌اصل دوست خانوادگی‌شان محسوب می‌شد. جمشید با پدر‌بزرگ او رفاقت داشت و این رفاقت به فرزندانشان ارث رسید.
متوجه خیرگی دوستش بود. صدایش را شنید: «دمغی!»
_ اگه توام مجبور بودی جمشید و زور‌گویی‌هاشو هر روز تحمل کنی، حالت بد‌تر از من بود.
_ خداییش تحمل تو خیلی زیاده، من که اعصابم نمی‌کشه. خبری نشد از دامیار نشد؟
_ اینا گُندَش کردن. اتفاق خاصی نیفتاده که!
_ عزیز‌در‌دونه‌ی جمشیده خب! بایدم نگرانش باشن!
_ هر دوشون برن به جهنم.
سپس دکمه‌ی پخش را فشرد و صدای آهنگ در فضا پیچید. سعی کرد همه‌چیز را پشت سر بگذارد و به پیش‌رو بیندیشد، به آینده. از تصور آینده‌ی دلخواهش لبخند زد. آینده‌ای که در آن جمشید، دامیار و پدرش را شکست می‌داد. باید علاوه بر صبر، استقامت هم می‌کرد. نباید به‌هیچ‌وجه پا پس می‌کشید.
تمام طول راه را برایش به شوخی و خنده گذاشت. همان ابتدای وارد شدن به خاک گیلان، کنار جاده، چای هیزمی و آش رشته خوردند؛ کمی جلو‌تر کته‌کباب. بوی زغال گُر‌گرفته مسحور‌کننده بود؛ بوی جنگل و خروش رود‌خانه و آواز پرندگان. هوای شمال سرد بود. با‌این‌حال آفتاب کم‌رمق از لای شاخ و برگ درختان شیطنت می‌کرد و سوزن گرمی‌بخشش، چشمش را می‌زد. مسیر سر‌سبز ماسال، روح خسته از تَنِش‌هایش را سر‌حال آورده بود. صدای آهنگ را بیشتر کرد و همصدای خواننده خواند. ساناز هم همراهش شد. جاده‌های پر‌پیچ‌و‌خم و منتهی به روستای ییلاقی اصلاً برایش خسته‌کننده نبود. حاضر بود تمام عمرش را آنجا بماند و از جمشید دور باشد!
آن‌قدر در طول راه، وقت گذرانده بودند که عصر رسیدند. در خانه‌ی پیرزنی به نام گلرخ سکونت پیدا کردند. اتاق‌های کوچکِ خانه‌اش پذیرای مسافرها بود و با اجاره‌اش امورات می‌گذراند.
او و ساناز یکی از اتاق‌های جانبی اِل ایوان را انتخاب کردند. جایی که اشراف به جاده و جنگل داشت نه حیاط. دیگر اتاق‌های آن قسمت خالی بود. غیر از آن دو و پیر‌زن، مردی جوان نیز در خانه بود و طرز رفتار و صحبتش با زن، رنگ و بوی آشنایی داشت.
وصال قصد یک‌جا بند شدن نداشت. با‌ذوق کنار طارمی‌های چوبی ایستاد. گلبرگ قرمز شمعدانی روی طارمی را نوازش کرد و چشم به آسمان دوخت. ابرهای سیاه و پر‌بار بر فراز آسمان در حرکت بودند. طولی نکشید که باران گرفت و وصال برای از دست دادن فرصت، حسرت خورد. بر‌عکس او، ساناز از باران استقبال کرد و با‌رِخوت زیر کرسی پوشیده با لحاف سرخ و مخملی خزید:
«این هوا فقط خواب می‌طلبه.»
_ توام که خوش‌خواب!
_ بیا توام بگیر بخواب، این‌قدر فکر و خیال نکن.
وصال موبایلش را روشن کرد تا خبر رسیدنش را به مادرش بدهد. پنج تماس و یک پیام از پدرش، ابروهایش را بالا کشاند و متن پیامک تحکم‌آمیزش سبب زهرخندش شد.
«هر‌جا که هستی خیلی زود بر‌گرد خونه.»
_ باش تا بر‌گردم!
سپس با مادرش تماس گرفت. از سلامت بودن خود و ساناز مطلعش کرد و توصیه کرد بابت خاموش بودن موبایلش نگران نشود.
تمام شب بی‌وقفه باران بارید. صدایش همچون سمفونی گوش‌نواز، روح سر‌کش و زود‌جوش وصال را آرام کرد. آن‌قدر که شرایط را بسنجد و با‌آرامش برنامه‌ریزی کند. خیره به تیرک‌های چوبی سقف، مطمئن بود جمشید به‌سادگی کوتاه نمی‌آید. پس باید حیله‌گرانه پایش را به بازی می‌کشید.
به پهلو غلتید. نگاهش کمی آن‌سو‌تر، به ساناز معطوف شد. بعد از آن‌که تا خرخره‌اش را با "انار‌بیج" خوش‌طعم پیر‌زن پر کرد، دو‌باره به جای گرمش بر‌گشت. تا کمر زیر کرسی خوابیده و شانه‌هایش زیر سنگینی لحاف پنهان بود و موهای سیاه و ابریشمینش، آزادانه دورش را احاطه داشت. مست خواب بود و لبخند ملیحی بر لبش، ثانیه‌ای کش آمد. گویی رویایی خوش می‌دید. به احوال آسوده‌اش غبطه خورد. همان‌طور که پلک‌های خسته‌اش را روی هم گذاشت، آرزو کرد ای‌کاش او هم حمایت-گری همچون پدر ساناز داشت. کاش پدرش که ید طولایی در رقابت و پیشی گرفتن از اطرافیانش داشت، این حُسن را از دوستش بهره می‌برد.

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۱۰۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • ماماسی

    0

    چه رمان قشنگی😍😍😍

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    فدای شما😘

    ۱ سال پیش
  • مهسا

    1

    کمربندا رو ببندین دوستان که قراره بریم تو دل قصه و کلی خوش بگذرونیم😊

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    ممنونم

    ۲ سال پیش
  • نسیم

    1

    من که خیلی از قصه خوشم اومد. کشش لازم رو داره

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    💝🌱

    ۲ سال پیش
  • زهرا

    1

    چقدر قشنگه داستانش. فضای قصه رو دوست دارم.

    ۲ سال پیش
  • الهه

    1

    توصیف هاش خیلی قشنگه! از شخصیت وصال خوشم میاد. واضحه از اون دسته دخترهای قویه. از اونایی که برای خواسته هاشون می جنگن.

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    درسته

    ۲ سال پیش
  • تبسم

    1

    عالی بود موهای سیاه و ابریشمینش مست خواب بود چه توصیف های قشنگی چه جذاب و زیبا خیلی خیلی خیلی دوست دارم

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    ممنونم😘

    ۲ سال پیش
  • پناه

    1

    ممنونم نویسنده جان. خیلی خیلی قشنگه این رمان

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    مرسی عزیزم😘

    ۲ سال پیش
  • همتا

    1

    چه صحنه پردازی قشنگی داره! چقدر شجاعه این دختر اما حس می کنم این شجاعت در برابر اون مردای زورگو براش گرون تموم میشه.

    ۲ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    ❤❤❤

    ۲ سال پیش
  • لی‌لی

    1

    بیچاره وصال! معلومه باباش حامیش نیست اما چیزی که واضحه قوی بودن این دختره.

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️