ماه و پناه به قلم نازنین مرادخانلو
پارت چهل و هفتم :
-بهم گفت عزیزمن؛ دوست داشتم بمیرم. قلبش رو تیکه تیکه کردم، از زندگی انداختمش، موهاش رو سفید کردم! باز هم بهم میگه عزیزمن.
پریشون احوال شقیقهم رو به دستهی صندلیش میچسبونم:
-کاش میذاشتی خودم رو اون شب خلاص کنم. من لایق به تلاطم افتادن خانوادهم نیستم.
با محبت تموم دست روی سرم میکشه و سعی در آروم کردنم داره:
-شدی ماهرخ چند ماه پیش! همونقدر ناامید و
لطفا صبر کنید...

زینب
2من یعنی فقطوفقط منتظرم عکساشونوببینم ماهی لایق بهترین هاست🌿