پارت چهل و هشتم :
- بذا... رید... برم.
تپش‌های وحشیانه قلبش یا سوتی که گوشش کشید توصیف ناپذیر بود. حسی شبیه به مرگ...
شبیهِ یک خط ممتد که فریاد بزند «حیات» تمام شد!
با چشم‌هایی که تا انتها باز شده بود، بدون پلک زدن، به آنها نگریست.
صدایش خیلی سخت از تهِ حنجره خارج شد:
- خواهش میکنم.
به خدا خیره شد.
- آخرشه؟
بغضش آزاردهنده بود. باور نداشت و انگار نیاز داشت خدا تایید کند.
اما ا
لطفا صبر کنید...
