ماه و پناه به قلم نازنین مرادخانلو
پارت بیست :
پلکهای متزلزلم رو روی هم میکوبم و چشم از چشمهاش میگیرم. چی رو ببخشم شیدا؟ گناه نکردهت رو؟ تو خودت زنجیر شدهی آداشی. چقدر... چقدر دوست دارم لجنی مثل آداش جواب تک تک کارهاش رو بگیره، دقیقا مثل نواب. ذرهای از مرگش به اون حالت تحقیرانه ناراحت نشدم و حتی بعد اون برام مهم نبود چی شد و کجا دفن شد. فقط یه چیزی دلم رو سبک میکنه! اینکه اسم نحسش کمتر از دو ماه دیگه به طور کل از روی من برداØ

لطفا صبر کنید...

زینب
2دلم خیلی برای ماهرخ میسوزه اینکه تنهاست واون همه عذاب کشیده بیشتردلمومیسوزونه