پارت بیست و هشتم :
با خنده تکیه‌اش را به ماشین داد و بعد از چند دقیقه امید ماشین را رو به روی تالارمان نگه داشت.
- برای چی اومده اینجا؟
سیاوش شانه‌ای بالا انداخت و از ماشین پیاده شد که من هم متقابلا پیاده شدم.
- تا نریم که نمی‌فهمیم.
امید شروع به دویدن کرد و در تالار اتومات باز شد. پا به پای امید شروع به دویدن کردیم که سوتی کشید و همان طور که نفس نفس میزد، گفت:
- شما هم پولدار بودید ها. رو نکر
لطفا صبر کنید...
سارا
1سلام و خسته نباشی، من همیشه رمانتون رودنبال میکنم😘 درسته پایان تخلی دارن ولی واقعیت همیشه هم خوش وخرم نیست همه ای ما یه جورسرنوشتی داریم یکی خوب یکی بد