پارت بیست و سوم :
- گره... ببر. خوبه.
پنج گره! دقیقا بعد پنج گره متوقف شد و نفس عمیقی کشید.
- خسته نباشید.
لبخند کوچکی روی لبانم شکل گرفت و به همراه کسانی که خارج می‌شوند از اتاق بیرون رفتم.
مادرم و امید بالافاصله از جا بلند شدند و بی هیچ حرفی راهش را سد کردند.
بالاخره امید قدرت تکلمش را پیدا کرد و آرام و با تردید پرسید.
- حالش چطوره؟
دکتر لبخندی زد و گفت:
- عمل موفقیت آمیز بود. از ای
لطفا صبر کنید...
