پارت بیست :

در یک لحظه لباس سفیدش در اثر برخورد با آن دخترکی که بی نهایت شبیه من بود قرمز شد.
- زنگ بزنید اورژانس. تو رو خدا زنگ بزنید.
صورتش... صورتم... صورتش... نمی‌دانم، نمی‌دانم.
قدرت باورش را نداشتم که آن دختر را اول شخص صدا کنم.
نمی‌توانستم... نمیخواستم! حداقل الان نه.
- الان میرسه.
صورت دخترک را در دست گرفت و با چشمانی که از گریه سرخ شده بود بالای سرش التماس می‌کرد جوابش را

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۲ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۱۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️