پارت بیست و یک :
دیگر نه لباس عروسم در نظرم زیبا بود، نه کت و شلوار امید، نه تالار با ستون های طلایی و زرق و برقش و نه لباس زیبای دیگران و نه هیچ کوفت و زهرماری.
همه چیز در چند لحظه رخ داد. کالبد را روی برانکارد گذاشتند و با عجله به سمت آمبولانس بردند.
هیاهو و صدای آژیری که شنیده می‌شد اعصابم را بهم ریخته بود.
با عجله سوار اورژانس شدم که امید هم سوار شد.
- بذارید منم بیام. بذارید با دخترم بیا
لطفا صبر کنید...
