سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و چهارم :
دنبال عمو راه افتادم و هر از گاهی که میومدم برگردم یه چیزی به عمو بگم، آروم دستش رو پشتم می ذاشت که برنگردم.
آخرش طاقت نیاوردم و همون‌جور راه رفتنی گفتم: عمو توروخدا یه چیزی بگو، عصبی شو بگو ناراحتی ولی اینجوری نباش.
همین رو که گفتم یکی پس کله‌م کوبید.
- کاری به هیچی ندارم ولی خاک تو سرت که دیت رو یک شب اونم تو مثل غارنشینا بین سنگا می‌ذاری!
با حرص و بیچارگی نالیدم: عمو دیت چی
لطفا صبر کنید...
تارا
1این صهیب ذلیل مرده هروقت باید باشه نیست *** بند بشی نکبت