آخرین گلوله به قلم نیلوفر سامانی

پارت دوم :

سرگرد در بندر پرسه میزد و به دنبال نشانه‌ای می‌گشت.نه از دختر خبری بود و نه از کشتی موردِ نظر! با چراغ قوه اطراف را تحت نظر گرفته بود که ناگهان در چند متریش متوجه یک سوله قدیمی شد.تصمیم گرفت سوی سوله برود و چرخی هم در آنجا بزند.به قول معروف:《کار از محکم کاری عیب نمیکنه!》
هنوز به سوله نرسیده بود که مجدد صدایِ دختر در گوشش پیچید!
_کمک!کمک!لطفا کمک ام کنید!
حال دگر مطمئن شده بود که باید به آن مکان سر بزند.گویا منبع صدا از سوله بود!
_دقیقا کجایی؟ من دارم میام سمت سوله.
پژواک صدایش به گوش خودش رسید.دخترک باز هم جوابی نداد! درِ سوله را به عقب هل داد و وارد شد.باران به سقفش برخورد میکرد و صدایی همچون صدای سقوط سنگریزه ها ایجاد کرده بود! بردیا نور چراغ قوه را به اطراف چرخاند تا سرنخی دستگیرش شود.مکان به نسبت بزرگی بود و اجناس زیادی را در خود جا داده بود! سرگرد شروع به قدم زدن در میان اجناس و محموله ها کرد.به یکباره جعبه ای روی زمین افتاد.بردیا کلت را از غلاف بیرون آورد و به پشت سرش چرخید.چشم‌هایش رد نورِ چراغ قوه را دنبال کرد و به دختری رسید.نور درست صورتش را هدف گرفته بود.ترس را به وضوح در چشم‌های آبی رنگش احساس کرد.از موهای طلایی رنگش آب چکه می‌کرد و سر تا پاهایش خیس خالی شده بود.بردیا چند قدم نزدیکش شد و آرام پرسید؟
_تو بودی که کمک میخواستی؟
به ثانیه نکشید که دختر بغضش را رها کرد.
_توروخدا کمک ام کن.من به سختی ازشون فرار کردم.
سرگرد تفنگ را با احتیاط پائین آورد.
_باشه آروم باش.من پلیس ام! از دست کی فرار می‌کردی؟
با کف دست‌ اشک‌هایش را پاک کرد .لب‌های سرخ و لرزانش را تکان داد و بریده بریده گفت:
_از دستِ اونا...ما رو...مارو..به زور سوار کشتی گرفتن...نمیدونم کجا میخواستن ما رو ببرن...من..من خیلی میترسم...فک کنم..اسم رئیسشون امی..امیرسام بود.
دختر دوباره مسیر گریه را در پیش گرفت.بردیا چند قدمی به او نزدیک شد و گفت:
_نگران نباش.من الان می‌برمت یه جای امن.فقط میتونی بگی کشتی کجاست؟
-کشتی حرکت کرد!
با شنیدن آن جمله اخم غلیظی بر پیشانی سرگرد نقش بست.انگشت هایش را در کف دستش جمع کرد و محکم به جعبه فلزی کوباند.دخترک با دیدن آن صحنه به خود لرزید که سرگرد سعی کرد آرامشش را حفظ کند.بی سیم را از جیبش بیرون آورد و به حسین اطلاع داد.
_من دختره رو پیدا کردم.سمت ماشین برمی‌گردم.
_دریافت شد.