پارت دوازده :
خسته بود. حوصله داد و قال را دیگر نداشت. انقدر کمرش شکسته و افسرده بود که فقط تنهایی میخواست. آزادی و استقلال...
- من معذرت میخوام غزل. تو رو خدا ببخش.
میخواست اما نمیشد...
بخشش شامل هیچ کدام از اطرافیانش نبود.
سری تکان داد، کولهاش را جابهجا کرده و لب زد:
- خداحافظ.
بیچاره او...
بیچاره غزل که درد و رنج باعث از دست رفتنش شد. باعث ترک خانه و کاشانهاش. ترک خاک وطنش...!

لطفا صبر کنید...

...
0🚶🏻 ♀️