تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت سوم :
جوابم را نداد. پایین رفت و دیدم که با عجله به پل هوایی کنار جاده نزدیک شد و از آن بالا رفت.
به محض این که اتوبوس راه افتاد تازه یادم آمد چقدر عجله دارم و هزار و یک کار انجام نشده برای شب. پس در ایستگاه بعدی پیاده شدم و تاکسی گرفتم.
من خودم که هیچ تمایلی برای رفتن به تهران نداشتم؛ امّا پدرم پایش را توی یک کفش کرده بود که باید بروم. چرا؟ چون رشتهی تحصیلیام مدیریت بازرگانی بود و میگفت کار کردن در شرکت عمویم برایم بهتر است. هر چند من فکر نمیکردم چندان هم فرقی کند. چون صادقانه میگفتم اول و آخر هیچ چیز از رشتهای که خوانده بودم بارم نبود، پس فرقی هم نمیکرد پیش پدرم که شرکت نساجی داشت کار کنم یا عمویم که واردات لوازم الکترونیکی.
با رسیدن به خانه، پول تاکسی را حساب کردم و پیاده شدم.
واقعاً نمیفهمیدم چرا در حالی که پدرم یکی از ثروتمندترین افراد نواشهر بود، من باید با تاکسی رفت و آمد میکردم؟! متاسفانه خانوادهی لجبازی داشتم. اگر احساس میکردند من واقعاً به چیزی نیاز دارم، تمام زورشان را میزدند که نتوانم به خواستهام برسم... البته خب اگر بی انصافی نمیکردم، تصادف وحشتناکی که دو سال پیش کرده بودم و یک ال نود صفر را چنان نابوده کرده بودم که تعمیرکارها میگفتند دیگر قابل استفاده نیست در این لجبازیشان بی تاثیر نبود! شانس آوردم آن قدری به هوش بودم که قبل از این که ماشین از درّه پرت شود پایین، درش را باز و خودم را به بیرون پرت کنم...
به سمت ورودی خانه رفتم و زنگ در را زدم. ماهان با سر و صدا آیفون را برداشت و گفت:
- کیه؟
میدانستم صورتم را در آیفون نمیبینید. خندیدم و صدایم را کلفت کردم.
- آقا گرگه! باز کن، وگرنه میخورمت...
ماهان بلند جیغ زد و در همان حین، مادرم آیفون را از دستش کشید و با خشم گفت:
- مگه من بهت نگفتم وقتی آیفون زنگ میخوره تو نباید برداری؟ هان؟
و ماهان زد زیر گریه و مادرم شروع کرد به بد و بیراه گفتن به او. حالا باید نظارهگر این دعوای مضحک میشدم لابد. کلافه گفتم:
- مامان ولش کن، در رو باز کن!
در را باز کرد و من بی معطلی داخل رفتم. به محض وارد شدن به حیاط، ماهان را دیدم که با گریه از در خانه بیرون آمد و شروع به بالا و پایین پریدن کرد. بعد هم صدای جیغ و داد مادرم از داخل خانه...
- گریه نکن... گریه نکن که دلم برات نمیسوزه، امروز دمار از روزگارم درآوردی!
جلو رفتم و با نزدیک شدن به ماهان گفتم:
- مامان چی شده؟ چتونه شماها؟
ماهان روی پلههای مقابل ویلا نشست و با صدای بلند به گریهاش ادامه داد. لباس فوتبالیهای نارنجی رنگش را به تن داشت و زانویش زخمی شده بود. نزدیکش شدم و کنارش نشستم. موهای لختش را با دستهایم به هم ریختم و با خنده گفتم:
- باز چه کار کردی که مامان این قدر کفریه ماهان؟
مادر از در خانه بیرون آمد و با دیدن من که کنار ماهان نشستهام، گفت:
- ولش کن، ولش کن بهش محل نده. از صبح یه پارچ آب میوه خالی کرده رو فرش. بعدم تموم دیوارهای اتاقو با آب رنگ قرمز کرده... الان اینطوری خودش رو زده به مظلومیت. بلند شو، آب غوره نگیر، بلند شو...
نمیدانستم واقعاً مادرم حق داشت تا این حد با یک بچّهی پنج ساله خشن برخورد کند یا نه؛ ولی به هر حال الان من نمیتوانستم در کنار او بایستم و یک بچّه را سرزنش کنم... گفتم:
- مامان ماهان پسر خوبیه، قول میده دیگه خراب کاری نمیکنه؛ مگه نه ماهان؟
قبل از این که ماهان بخواهد پاسخی دهد، مادر که انگار حسابی از کوره در رفته بود، این بار مرا هدف تیر سخنانش گرفت.
- تو که خودت از این بدتری. هر دوتاتون پیرم کردید. مگه آدم میشید آخه؟
میدانستم نباید بخندم؛ ولی نمیشد.
- من چه کارت کردم مامان؟!
رو از هر دو نفرمان گرفت و در حالی که غر غر میکرد وارد خانه شد.
- مردم بچّههاشون دانشگاه تهران قبول میشن، اونوقت پسر من شیش ساله از دانشگاه یالقوزآباد نتونسته یه لیسانس بگیره. آخه دردم و به کی بگم من؟
این بار را دیگر نباید میخندیدم واقعاً؛ ولی باز هم نتوانستم و به سختی تنها تن صدایم را کنترل کردم که زیاد از حد بالا نرود.
مادرم آدم آرامی بود؛ ولی وقتی عصبی میشد همه را میشست و پهن میکرد.
به ماهان نگاه کردم و گفتم:
- بلند شو بریم تا هر دوتامونو شهید نکرده.
ماهان که همچنان گریه میکرد، خودش را لوس کرد و با باز کردن دستهایش گفت:
- بغلم کن.
مخالفتی نکردم و او را از روی زمین برداشتم. گفتم:
- پسر هم این قدر لوس؟
لطفا صبر کنید...

قلی
0اوه اوکی بابا