پارت سوم :
***
و تمام شد...
غزل همان روز همراه فرزندش مرده بود. فکر می‌کرد آن بچه با آمدنش باعث خوشبختی می‌شود اما همان بهتر که رفت. همان بهتر که نماند و درد و رنج او را تحمل نکرد. بی‌کس نشد. گیر یک آدم روانی نیافتاد.
نگاه بی‌روحش را به زن سورمه‌ای پوشی دوخت که با دست نشان می‌داد چطور کمربند را ببندد. سپس کیسه هوا را برداشت، جلوی دهانش گذاشت و یاد داد که چطور تنفس کنند.
پوزخندی زد! نفس او مدت‌ها بود که ایستاده.
دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت.
دردِ کشنده‌ای در تنش بود و کشنده تر از همه، بغض شدیدی که در گلویش لانه کرده. دلش میخواست فریاد بزند و بغضش را ازاد کند اما افسوس...
افسوس که او محکوم به سکوت شده بود.
قسمتی از وجودش، بخشی از او مرده بود. یک تکه از روح از تنش جدا شده و او مانده بود با یک دردِ تمام نشدنی‌ای که قرار بود تا ابد در پستوهای ذهنش حفظش کند.
خیلی نرم دستش را از روی مانتو کهنه‌اش روی شکم گذاشته و فشار داد. چشمانش میسوخت و جای خالیِ طفلی که از دست داده بود اتش به خرمن جانش زده بود.
طفلی که با قساوت پدرش کشته شده بود. احساس خفگی، لحظه‌ای رهایش نمیکرد.
نگاهی به پلیس بغل دستش انداخت که بعد از اینکه کمربند او را بست صاف نشست و بعد کمربند خودش را بست.
از زمانی که پیدایش کرده و دستبند به دستش زده بودند، سکوت کرده و لام تا کام حرف نزده و فقط نظاره‌گر بود. زندگی نحسش را. ترک‌های قلبش خنجری به دیدگانش زد و چشمانش بی‌اختیار از او باریدن را از سر گرفت.
پلیس بغل دستش چشمان سیاه و زغالی‌ا‌ش را لحظه‌ای به غزل دوخت و بعد از اینکه دستی به ریش‌هایش کشید. دستمالی از جیبش بیرون آورد و به دستش داد.
با پوزخند دست دستبند زده‌‌اش را بالا آورد، دستمال را از او گرفته و اشک‌هایش را پاک کرد که هم زمان شد با پریدن هواپیما.
دردِ کهنه قدیمی از لای شکسته‌های قلبش سرباز و دوباره بدنش را تسخیر کرد.
عادی نمیشد...
هیچ وقت عادی نمیشد...
***
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۱۶۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
یاس
0یعنی چه جرمی انجام داده؟