تو را در خواب هایم دیدم به قلم فرگل حسینی

پارت سوم :

من یک آدم سنگدل شده بودم، واین چیزی نبود که یک شبه برای من اتفاق افتاده باشد.
دنیا برای من دراین بیست وشش سال، حول محور بی رحمی چرخیده بود.
وجامعه مقصرترین بود دراین مسئله، نگاه های مردم به صورتم طوری بود که انگار یک آشغال چندش آور روبه رویشان بود.
حتی با خودشان نمی گفتند که این دختر بیچاره که تقصیری ندارد واین صورت زشت تقدیر چرکین اوست.
تقدیری که برای خودش بیشتر از همه رنج آور است.
تنها کسی که با من مهربان بود ونگاه گرمش را حواله صورتم میکرد، جاوید بود.
جاوید دوست داشتنی!
حتی فکر کردن به او هم ضربان قلبم را به اوج می رساند.
سعمک را از کنار تخت برداشتم ودرون گوش هوشنگ قرار دادم.
با لحن مهربانی گفت:
_چیشده دخترم؟ داشتی راجع به چی حرف میزدی؟ نشنیدم.
لحنش طوری بود که برای یک لحظه از گفتن این جمله که تو چرا همان موقع ها نمردی حسابی پشیمان شدم وخجالت کشیدم.
اما خب این فقط برای یک لحظه بود.
لبخند تصنعی زدم وروبه او گفتم:
_حرفای مهمی نبودن، نمیخواستم شنیده بشن. فقط میخواستم از ذهنم خارجشون کنم تا راحت بشم.
به سمت پنجره بزرگ اتاق رفتم وپرده های طوسی رنگ را کنار زدم.
نور آفتاب مستقیم توی صورتم تابید وباعث شد چشم هایم نیمه بسته شوند.
دستم را جلوی آفتاب تیز بهاری گرفتم وبه حیاطمان چشم دوختم.
حیاط مان؟! باید در اینکه هنوز روی اشیا واین خانه میم مالکیت میگذارم، تجدید نظر کنم.
در واقع هیچ چیز اینجا متعلق به من نیست.
حتی گل های بنفشه ورز وشمعدانی که خودم در حیاط کاشته ام وهمیشه خدا مراقبشان هستم.
به هرحال بهار حسابی حیاط را چشم نواز کرده بود.
نارنج شکوفه زده، گل ها ودرخت ها، حتی آجرهای دیوار را هم دوست داشتم.
اصلا در این دنیا بیشتر از همه اشیاها وچیزهایی را دوست دارم که حرف نمی زنند.
از آدم ها بدم می آید، همین که دهانشان را باز میکنند حالم بهم میخورد.
همین که راجع به هر موضوعی که بهشان ربطی ندارد اظهار نظر میکنند، دلم میخواهد توی صورتشون بالا بیاورم.
عوضی های از خود راضی.
البته به غیر جاوید، جاوید اصلا شبیه هیچکس نیست، خودش است، خود نابش، اصل جنس!
کسی که حرفای بیهوده ویک من صدغاز تحویلت نمی دهد.
یک پارچه آقاست.
لبخندی روی لبم نشست، دوباره چشم به حیاط دوختم واورا دیدم.
با تیشرت مشکی رنگ وشلوار جین آبی جذب.
به من لبخند زد ودستی هم برایم تکان داد.
«خدای من؛ توهم زدم؟ وای حتما دیوونه شدم»
دستی به چشم هایم کشیدم ودوباره باز به همان نقطه خیره شدم، جاوید را در حالی که داشت از حیاط خارج میشد، دیدم.
پس توهم وخیال پردازی های همیشگی ام نبود.
بدو، بدو از اتاق خارج شدم وبه صدا زدن های مکرر هوشنگ که کمکم را میخواست توجهی نکردم.
اصلا وقتی جاوید بود، کسی دیگر به چشم من نمی آمد.
همه در آن لحظه برایم بی اهمیت ترین میشدند.