شروانو (شَروانو) به قلم آمنه آبدار (الهه)

پارت دوم :

دامن لباسش را جمع کرد، افسار را گرفت و با یک حرکت سوار اسب شد.
- و چرا فکر می‌کنن که من قراره پسر به دنیا بیارم؟
حرف‌هایش بی‌پرده بود و زانا خان اخم کمرنگی کرد و با شرم نگاهش را دزدید و آرام گفت: چون تو تاقانه چهار برادری.
خنده عصبی کرد و افسار را با دست چپ بیشتر کشید؛ اسب شیهه‌ای کشید و کمی سرش را بالا آورد و چرخید. همان‌طور که با پاهایش به بدنش ضربه آرامی می‌زد تا حرکت را آغاز کند، نگاه تندی به زانا خان انداخت.
- هیچ‌وقت این اتفاق نمیفته.
آرام خود را روی اسب حرکت داد و اسب یورتمه رفت. زانا خان نگران دلنیا بود، نمی‌خواست مقابل خزال گستاخ باشد و می‌دانست که با این عصبانیت همان اتفاق می‌افتاد پس قبل از آن که دلنیا دورتر شود، تقریبا فریاد کشید: دلنیا پیش خزال خان گستاخی نکن، حواست به حرفات و رفتارت باشه!
پاهایش را به بدن اسب فشرد و دست‌هایش را نزدیک گردنش برد، سرعتش را بیشتر کرد و گرد و خاکی که به پا شد و سرعت زیادِ اسب، جواب منفیش به حرف زانا خان بود.
سری با تاسف تکان داد و تا دور شدنش با نگاهش بدرقه اش کرد.
اسب می‌تاخت و دلنیا داشت از عصبانیت محکم دندان‌هایش را روی هم می‌فشرد. پوزخندی از عصبانیت زد و با حرص زمزمه کرد: خان پسر می‌خواد.
خان زنش را به‌‌خاطر فرزند پسر کشته بود، هنوز هم بعد دوماه هر مهمانی که به پا می‌شد و یا سر هر کوچه‌ای خانم‌ها می‌نشستند، حرف از سرنوشتِ شومِ بریوان و مرگش به دستِ خان بود، حالا می خواستند او را به عنوان همسر سوم خان خاستگاری کنند.
از دور درِ خانه‌شان را دید که باز شد و خزال خان و خانمی که همیشه همراهش بود، خارج شدند.
یک لحظه نگاه ژاکاو، مادرش، به او افتاد و چشم‌هایش در آنی گرد شدند. هینی کشید و از ترس سرعتی که دلنیا می‌آمد و گرد و خاکی که به پا کرده بود، یک قدم عقب رفت.
واکنش ژاکاو و صدای سم‌های اسب، توجه خزال خان را هم به دلنیا جلب کرد و او هم قدمی از ترسِ سرعت اسب عقب رفت و به حیاط برگشت.
دلنیا افسار اسب را کشید و با فشار پاهایش متوقفش کرد. با صدای شیهه‌اش مادرش که همیشه از اسبِ دلنیا می‌ترسید، دنبال خزال خان به حیاط برگشت.
از عصبانیت و هیجان نفس نفس می‌زد؛ موهایش به هم ریخته و تمام صورتش را گرفته بود. با یک دست افسار را گرفت و موهایش را از صورتش کنار زد.
خزال خان با چشم‌هایی که دورتا دورش را سرمه کشیده بود، مستقیم به چشم‌هایش خیره شد و جواب نگاهش را با نگاه بی‌باک و گستاخ دلنیا گرفت.
رو به ژاکاو کرد.
- تاقانه‌ست؟
دلنیا زودتر از مادرش جواب داد وحرفش را تصحیح کرد.
- دلنیا!
ژاکاو زود اخمی بین دو ابرویش نشاند و با نگاهش برای دلنیا خط و نشان کشید. به همان سرعت هم حالت عوض کرد و با لبخندی جواب خزال خان را داد: بله، اسمش دلنیاست اما پدرش تاقانه صداش می‌کنه.
دلنیا پوزخندی زد و در ادامه حرفش گفت: و فقط هم اون می‌تونه تاقانه صدام کنه.
خزال خان هم پوزخندی روی لبش نشاند و بدون آن که نگاه از او بگیرد، مادرش را خطاب قرار داد.
- ژاکاو خانم، دخترت به خودت و پدرش نرفته، خیلی گستاخه.
چشم‌هایش را با حرص بست و دست‌هایش را مشت کرد تا جواب بی‌احترامی او را با بی‌احترامی ندهد.
قبل از اینکه مادرش حرف خزال را تایید کند پرسید: خیره مامان، اینجا چخبره؟
با این سوال گل از گلش شکفت، برق چشم‌هایش نشان می‌داد که از این ماجرا ناراحت که نیست هیچ، خوش خوشانش هم شده بود. جای تعجب نداشت، مادرش همیشه چنین آینده‌ای را برای او می‌دید، دلنیا عروسِ خان می‌شد و تمامِ عمرش را در رفاه و خوشبختی زندگی‌ می‌کرد.
- خزال خان اومدن تا تورو برای خان خاستگاری کنن.
دلنیا که نگاهش را روی خزال سوق داد، دوباره با آن چشم‌های سرد و مغروری که سرمه جدی‌تر و سردترشان کرده بود، روبه رو شد.
نیشخندی زد و سرش را یک بار تکان داد.
- که این‌طور!
خزال خان سری به نشانه تایید تکان داد و سرتا پایش را خریدارانه از نظر گذراند؛ امیدی به این دختر نداشت، سرکش بود و گستاخ… زیبا بود اما بعید می‌دانست زنانگی توی وجودش داشته باشد. تنها خوبیش همین بود که مانند مادرش پسرزا می‌شد و به خان وارث می‌داد و فعلا همین کافی بود.
- باید زن لایقی باشی!