پارت دویست و هفتم :
اگر قرار به رفتنش بود، دلش برای آنابت تنگ می‌شد.
توی خانه به وجودش عادت کرده بودند.
دیگر هیچ چیز توی آن خانه مانند قبل نبود.
انگار بمبی وسط خانه‌ای ترکیده باشد و هیچ چیزی سر جای قبلی‌اش نباشد، وضع زندگی‌اش حالا همین بود.
- امیدوارم که همه چیز همون‌طور که تو می‌خوای پیش بره.
آنابت تشکری کرد و از اتاق تیم بیرون رفت.
اشک‌هایش را کنترل نکرد و اجازه داد راحت پایین بری
لطفا صبر کنید...
رویا
0آمنه جان خیلی دیگه از رمان مونده؟