سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و چهارم :
سری به نشونه نه تکون دادم.
چشمام رو گربه شرکی کردم و به عمو دوختم.
- عمو منم بیام باهات؟
حرفم تموم نشده رحمتی درجا گفت: ابدا! امکان نداره!
نگاه از رحمتی گرفتم و روی عمو سوق دادم.
دوتا دستش رو روی شونههام گذاشت و همونجوری من رو چرخوند و مسیرم رو عوض کرد.
- برو بشین سرجات، منتظر عمو باش.
بعدم دستی روی موهام کشید.
- آفرین عزیز عمو!
دوتا روی پشتم کوبید که با حرص برگش
لطفا صبر کنید...

غزل
0نظری ندارم