پارت شصت و هفتم :
شیدا روی تخت نشسته بود و دور تا دورش را کاغذباطله‌های پاره‌پوره گرفته بود. کسی را که برای حرف‌زدن پیدا نمی‌کرد، می‌نوشت و کاغذش را مچاله می‌کرد. نقاشی می‌کشید و کاغذش را پاره می‌کرد. گاهی هم بی‌هدف برگه‌ها را خط‌خطی می‌کرد. وجودش پر از اضطراب بود؛ اضطراب برگشتن فرزاد، اضطراب آینده‌اش با سعید... تقه‌ای به در اتاق خورد و صدای ریما به‌گوش رسید:
- شیدا‌جون... بیام داخل؟
اشک از
لطفا صبر کنید...
