پارت صد و هفتم :

با بغض خندیدم…
آن قدر که اشک هایم صورتم را شستند و سینه ام به درد آمد.
_تو میکشی؟
خنده ام پایان گرفت،با بغض غریدم:
_رها چی؟ اونم همین طوری کشتی؟
پوزخند زدم:
_خیال کردی نمیدونم؟ که زنده زنده انداختیش تو یه اتاق و آتیشش زدین!؟

چشمانش هر لحظه،بیشتر به تیرگی می گرایید.
آبی چشمانش.تقریبا سیاه شده بود.
شاید هم من این گونه میدیدم، انگاری با حرف هایم آتشش زده

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۳۹۸ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • Nfs

    1

    خودم ریختم پرام موند 😐 کی پس مقصره کی اتیش زده اصن ودف مغزم هنگه دهنت مرجانی❤️ 🔥❤️ 🔥❤️ 🔥

    ۴ سال پیش
  • ✌️

    4

    یعنی کاوه رو الکی این همه فوهش دادیم🥺💔آقا م عذاب وجدان گرفتم که😔😂💔

    ۴ سال پیش
  • ۰۰۰

    5

    /= زبونم بند اومده و... دلم داره آتیش می گیری براشون

    ۴ سال پیش
  • .

    4

    مثل همیشه غیر قابله پیش بینی ♡♡

    ۴ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️