از خود رانده به قلم سنا فرخی
پارت صد و هجده :
***
صدای پیجر بیمارستان و همهمه‌ی مردم در سالن انتظار، درهم مخلوط شده بود. هستی روی صندلی نشسته و چشم انتظار به کیان نگاه‌میکرد که مشغول صحبت با پزشک مادرش بود. کم طاقت پاهایش را تاب و آرنجش را به زانو تکیه داد. سرش از آن همه هیاهو درد گرفته‌بود؛ طوری که هرچند لحظه انگار دانه‌های ریز سنگ به شقیقه‌اش می‌خورد.
خسته از هر ماجرا، داستان و حقیقتی دلش می‌خواست همه چیز مثل قبل باشد. چ
لطفا صبر کنید...
ملی
5به احتمال زیاد کیان میره خارج ولی از هستی جدا میشه که من دوست ندارم