رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد :
این بار عرشیا مات ماند.
بدون هیچ حرفی و در سکوتی ادامه دار به چشمهایم خیره شد.
از آن نگاههایی که عجز و ناتوانی از آن میبارید.
خسته بودم...
مگر آدم بعد از حسهای خوشی که میخواست و شادی خسته میشد؟
انگار شاد بودم و خسته...
دلم میخواست لحظهها کش بیایند اما قلبم نمیخواست.
یک تردید و بیاعتمادی و هزاران حدس و گمانی که داشت مانند خوره از درون میخوردم.
لطفا صبر کنید...

دخترای من
1عالیییی🙏