سنسار (سَنسار) به قلم آمنه آبدار (الهه)

پارت سوم :

انگار هوا کمتر از کم شد... نفس عمیقی کشیدم ولی انگار شش هایم بی هوا باز و بسته می شوند. سرفه کردم، گلو و بینی ام می سوخت. دستم را تکان دادم ولی فضا کم بود و خیلی محدود توانستم حرکت کنم.
حرصم در آمده بود، نه حرکتی نه هوایی...
سرفه دیگری کردم و حریصانه هوا را بلعیدم ولی نمی شد، این حد اکسیژن کم جوابگو نبود. خش خشی را می شنیدم؛ گوش هایم را تیز کردم و پی در پی نفس عمیق کشیدم.
چیزی بر روی تابوت پاشیدند و آن باریکه نور از بین رفت و به جایش چیزی پاهایم را قلقلک داد. تا جایی که می توانستم به هم مالیدمشان و فهمیدم شن است.
چه آسان زنده به گورم می کنند...
به سختی دادی کشیدم ولی فایده نداشت، صدایش را حتی خودمم نمی شنیدم. مگر کسی این اطراف بود؟ اگر بود هم دنبال دردسر نمی گشت.
در این دنیا بی ارزش ترین چیز جان آدم ها بود؛ خودت سالم می ماندی، بقیه به درک بروند، خودت مهمی!
فلسفه اش این که می گویند در دنیا فقط خودت مهم هستی و برای دل آدم ها زندگی نکن همین است چون مردمان یاوه گو، زمانی که به کمکشان احتیاج داری، نیستند...
چهره مادر، پدر و برادرم مدام جلوی چشمانم بود؛ پدر مهربانم... من تک دخترش هستم، مادرم... برادرم... آخ که هیچ وقت فکرش راهم نمی کردم که زندگی هم در این جا تمام شود.
چه کار هایی که قرار بود در فردایی که هرگز نخواهد آمد انجام دهم... چه کار هایی که همیشه آرزویشان را داشتم و انجام ندادم. مادر و پدرم را چرا نبوسیدم؟ چرا برادرم را محکم در آغوش نگرفتم؟ چرا وقتی رفتند خواب بودم؟
حسرت ها و ای کاش ها بر دلم سنگینی می کرد... دل بیچاره نمی دانست بار ترس را به دوش بکشد یا حسرت ها را!
لحظه به لحظه نفس کشیدن سخت تر می شد... این بار خشک شده در تاریکی به سقف تابوت نگاه می کردم. شن در چشمانم می ریخت و می سوخت.
یاد لالایی مادرم افتادم... چرا آن را می خواند؟
چشمانم را بستم و زیر لبی با آخرین رمقم، با صدایی که حتی خودم هم نمی شنیدم، با آخرین گریه و سرفه های پی در پی خواندم:
"لالا لالایی، گل ستاره
این دل تنگم طاقت نداره
لالا لالایی، گل بارونم
جرمت چی بوده؟
من نمی دونم
طفلک بابا
غنچه پر پر
لالا لالایی عزیز مادر
طفلک بابا
غنچه پر پر
لالا لالایی عزیز مادر"
نفس های آخرم بود، از سرفه های پی در پی سینه ام می سوخت، تمام جانم درد می کرد از این فضای تنگ و تاریک... با درد در لحظات آخر چشمانم را بستم..."همتونو به خدا می سپرم که تنها شاهدم اینجاست"
چشمانم در سیاهی بی نهایت، سیاهی رفت... مزه مرگ را می چشیدم... ای کاش بدانند در این جنگل خوفناک، زیر درخت بید، در تابوت چوبی، دختری بیست ساله را بی خبر از جرمش به کام مرگ کشاندند.
***
با صدای فریاد بلندم، از خواب وحشتناک پریدم.
دستی به گردنم کشیدم و نفس نفس زنان، در تاریکی اتاق به دیوار رو به رویم زل زدم. این چه خوابی بود؟ پناه بر خدا!
تمام تنم غرق عرق بود، عطش زیادی داشتم... تن سستم را به سمت چپ تخت کشیدم و لیوان آبی برای خود ریختم و مدام زیر لب ذکر می گفتم. مغزم قدرت تحلیل هیچ چیز را نداشت، دیوار های خانه عایق صدا بودند و خدا را شکر می کردم که پدر و مادرم صدایم را نشنیدند.
تمام تنم می لرزید حتی فکر کردن به آن هم وحشتناک بود، نتوانستم در تاریکی دوام بیاورم، می ترسیدم.
بلند شدم و چراغ های اتاق را روشن کردم، اتاق به یک باره غرق نور شد، در اتاق را هم باز گذاشتم تا خیالم راحت تر شود. صلواتی زیر لب فرستادم، آیت الکرسی و سوره یاسین را خواندم و روی تخت نشستم.