عطر رازقی به قلم مهراد رستایی

پارت دوم :

آهنگ که قطع شد، نفس می‌خواست هرچه سریع‌تر برود که نیکی دست او را کشید گفت:
- بیا ببینم تازه گرم شدیم یه دور دیگه برقصیم.
نفس خجالت‌زده گفت:
- نیکی‌به‌خدا زشته‌حاجی‌ بدونه پوستم‌ رو می‌کنه.
نیکی با‌‌لحن بی‌خیالی‌جواب داد:
- وا... کار خلاف شرع که نیست یه دور رقصه.
او برای اینکه از بار رقصیدن دوباره شانه‌خالی کند گفت:
- به جای من برو دنبال امیرعلی‌از اول مجلس بغ کرده نشسته.
نیکی به فکر رفت و( آهان) زیر لبی‌گفت شروع به صحبت کرد:
- راست میگی بیا بریم.
نفس خستگی را بهانه کرد،‌ ‌نیکی با قدم های بلند خودش را به ته سالن رساند و نفس روی یک صندلی ردیف اول نشست، امیرعلی داشت با گوشی صحبت میکرد و قدم میزد وقتی که برگشت نیکی را دید گوشی را قطع کرد ابرو در هم کشید. نیکی چند قدم مانده بود که به‌ او برسد گفت:
- امیر بیا با نفس برقص.
امیر عصبی لبخندی زدو جواب داد:
- برو بابا من‌نمیام.
نیکی با حالت ناراضی جواب امیر رد کرد گفت:
- انقد نازنکن پاشو بیا!
نیکی سماجت به خرج داد، اما فایده‌ای نکرد وقتی میخاست برگردد که‌چشمش به آن‌طرف‌سالن‌‌ افتاد فرزام، پسرعمو مرادش را دید که بناگوش‌نفس‌چیزهای میگوید از فرصت استفاده کرد و گفت:
- خود دانی اما نگاه کن فرزام داره دور برش می‌پلکه.
امیرعلی چشم به آن طرفی که نفس بود چرخاند که با دیدن‌فرزام عصبی شد؛ خوب فرزام را می‌شناخت از آن دسته پسر های هیز بود که هر دختری را تنها میدید دام پهن میکرد. امیرعلی سریع گوشی‌اش در جیب سراند و با قدم های بلند خودش را به آن طرف سالن برساند اما در نیمه های راه،دید که نفس باصورتی که به شدت سرخ شده و با عصبانیت قدم بر می‌دارد. دیگر نفس به امیر علی رسیده بود بابغض و اشک‌های که سعی داشتند نریزند گفت:
- امیر یه تاکسی بگیر من میرم!.
امیر علی متعجب پرسید:
- نفس‌کجا کسی بهت چیزی گفته؟!
نفس که خیلی داشت مقاوت میکرد لازم ندید که به این سوال جواب بدهد، بنابرین به قدم های خود سرعت بخشید. تعادل‌خودش را نداشت بین راه‌رفتن تنه‌اش به امیر‌خورد اما اصلا متوجه نشد.
نفس آن راهرو طولانی را با قدم‌های بلند طی‌می‌کرد؛ باورش‌نمی‌شد کسی آن‌طور وقیحانه‌ با او‌صحبت کند بدتر از همه صدای فرزام بود که در گوشش اکوا می‌شد ( یه معامله‌می‌کنیم‌ من شماره‌ام‌ رو میدم،تو هم عکس های خودت رو برام میفرستی هرعکسی سی‌تومن درظمن میدونی منظورم چه عکس هایی‌هست) واقعا‌ شرم‌آور بود که پدرش آنجا باشد اما یک مرد به دخترش آن حرف ها را بزند او توانسته بود برای شقایق زندگی‌ بسازد اما مادرش مجبور بود خانه این‌و آن را تمیز کند تا بتواند ازپس مخارج‌زندگی بربیاید‌؛ چرا؟ مادرش‌از زندگی فقط لگدمال شدن زیر پای یوسف سهمش بود اما برای شقایق زمزمه های عاشقانه؛ چرا خودش آن روزهای کذایی را گذراند، روزهایی‌که بند‌بند وجودش را به دار آویخته بود.
آن قدر در فکر خود غرق بود که زمانی متوجه خودش شد که سرما به استخوانش رسوخ کرد یقه‌پالتویش را بالاکشید تا احساس سرمای کمتری کند چشم‌چرخاند و اطراف‌را نگاه‌کرد اولین‌چیزی که‌چشمش خورد باغچه‌ای بود پر از گل‌های زرسفید و قرمز بود یک‌ردیف درخت شمشاد، نمی‌دانست چرا در آن خانه احساس‌ترس می‌کرد انگار آن خانه واهالی به خون او تشنه بودند.
نفس با احساس‌ترسی که کرده بود شروع به دویدن‌کرد تا شاید ازقفس آن‌محوطه نجات پیدا کند؛ شمشادها در نظرش‌میله‌های آهنی بود که می‌خواست او را برای همیشه در خود زندانی‌کند، به در که رسید بلافاصله دست برد که در را باز کند که صدای‌امیرعلی را شنید:
-وایسا با موتور می‌برمت.
همین جمله کافی بود که بایستد و هرچه زود تر از آن زندان‌اجمالی راحت شود بهتر بود. در را باز کرد و از چهارچوب در گذشت امیر موتور را بیرون‌کشید و دو، سه تا استارت زد تا روشن شود.
موتور که روشن شد نفس مانده بود چطور سوار شود؛ امیر تک خنده‌ای کرد و گفت:
- نگاه کن مثل وقتایی‌که رو ترک دوچرخه سوارمیشی سوار شو، این‌طوری.
به حالتی که گفته بود نشست؛ بعد با حالت نادم به چشم‌های نفس خیره شد و پرسید:
- نفس، فرزام چیزی‌گفت که ناراحت‌شدی.
نفس که انتظار‌نداشت از او سوال کند بریده بریده گفت:
- نه...نه چیزی نگفت خودم دیگه داشتم خسته می‌شدم گفتم بهتره برم
امیر نگاهی به معنای اینکه باورش نشده گفت:
- من که مطمئنم یه چیزی گفته اما باشه فکر کن من گوش مخملی‌ایم که باور کردم.
امیر‌علی برای اینکه او را بیشتر از این مجبور به سوال و جواب نکند چیزی نگفت و نفس به هزار زحمت سوار موتور شد و کاپشن لی امیر علی را در دست‌هایش مشت‌کرد تا حرص خود را سر آن خالی کند.
آسمان داشت به دل تاریکی شب میرفت و صدای اذان مغرب طنین انداز کوچه و محله بود. گاه صدای سو سوی باد به گوش می‌رسید.
هادی، آخرین سجده خود را کرد و شروع به خواندن دعا کرد در همین لحظه نفس و امیر علی وارد خانه شدند هر دو سلام دادند، هادی با دیدن آنها لبخندی زد گفت:
- سلام دخترم تولد خوش‌گذشت.
چهره گشاده نفس داشت گرفته می‌شد که امیر برای عوض کردن جو گفت:
- نشد حاجی فقط دختر خونده تون رو تحویل میگیری من این وسط سیب زمینی‌ام.
هادی خنده‌ای در گلو کرد و اشاره به نفس کرد گفت:
- بزار یکم بهش محبت کنم عقده‌ای نشه بچه.
و متقابل این جمله شروع به تعریف کرد:
- سلام به کاکل پسرم، خوبی، ببینم پوشکت رو کثیف نکردی.
خنده نفس و حاجی هادی به هوا رفت و این وسط امیرعلی بود که هم خنده‌اش گرفته بود و هم‌خجالت می‌کشید. نفس،که هنوز نفس نفس میزد گفت:
- ببخشید امیر.
دوباره شروع به خندیدن کرد و امیرعلی برای لحظه‌ای محو‌ آن خنده شدطوری که با سرفه مصلحتی حاجی متوجه شد وقتی به حاجی نگاه کرد چشم‌غره‌ای نصیبش شد برای همین با گفتن ببخشید به اتاق خود پناه برد.
حاجی رو به نفس گفت:
- دخترم من فردا مسیرم به روستایی هست که مادرت اینها اونجا‌ زندگی می‌کنند اگه دوست داری فردا بریم خونه مادرت.
گل‌از‌گل نفس شگفت از آخرین باری که مادرش را دیده بود پنج ماه‌پیش بود. از یک طرف گاهی خجالت می‌کشید کهبه حاجی بگوید که دلش برای مادرش تنگ شده‌. سریع جواب داد:
- آره بریم؛ صبر کنید من برم بالا لباس هام رو عوض کنم بیام شام رو درست می‌کنم.
تند تند از پله ها بالارفت‌ اگه کسی به او می‌گفت (دل تو دلت نیست) راست گفته بود.