از خود رانده به قلم سنا فرخی
پارت پنجاه و نهم :
آن لحن بی‌نهایت برایش غریب بود؛ آن صدای نازکِ دخترانه که چو شمشیر برنده و قاطع شده! دهان باز کرد تا چیزی بگوید، اما دختر اجازه نداد.
- عصر میام اون جا... می‌خوام ببینم بهونه‌ای برای بازیچه کردن زندگی دخترت داری؟!
صدای بوق دنباله‌ی حرفش پیچید و زن مغموم به دیوار چسبید.
ساعت به پنج عصر نرسیده بود که هستی با چهره‌ای گرفته و آشفته در خانه‌ی کودکی‌هایش نشسته بود. رنگ به رخسار ندا
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۹۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه
5عالی بود این پارت🥺 فقط کاش انقدر شخصیت هستی ضعیف نبود🙁
۵ سال پیشسیتا
2اول میگی میگم بعد میگه با هاش کنار نیومدم اهههههه
۵ سال پیش//
9اخرشم هیچی نمیگه میدونم .....من که دلم واسه مامان هستی نمیسوزه البته فعلا.الان که فک میکنم یه زن مضحک بزدله
۵ سال پیشدخترای من
3دلم برای جفتشون می سوزه 😒🥺
۵ سال پیشالهامم
2..?..
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ستاره
1عا داستان داره جالب میشه:/