بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت سی و هفتم :
با همون بغض سنگین دوباره بخیه زدم و زخمش و بستم.
همونطور که حدس میزدم اخم به ابرو نیاورد و مثل آدمی که سالهاست به خواب فرو رفته بیحرکت موند.
شاید هم واقعأ خوابیده بود، همهٔ اعضای این خونه خوابیده بودن و من نمیتونستم هیچ کدومشون و بیدار کنم!...
بدون اینکه حرفی بزنم یا وسایل باقی مونده از کارم و جمع کنم، بلند شدم و به سمت در رفتم.
امیدوارم خیلی زود به اون بیحسی در ابع
مطالعهی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۲۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...

¥
23رها تن اش میخاره 😂