پارت هفتاد و هفتم :
لبخند مهربونی نثارم کرد و فورا پشت سرم از اتوبوس پیاده شد و درحالی که از چادرم می‌گرفت و تند به سمت خروجی ترمینال میبرد زمزمه کرد: پس بدو بریم اول ناهار بخوریم!
چیزی نگفتم و فقط همراهی‌اش کردم که برعکس دفعه قبلی که تو پارک بهم ساندویچ داد، این سری داخل یه رستوران شد و ذوق زده گفت: بفرمایید ثمر خانم، چی میل دارید؟
لبخندی بهش زدم و همون‌طور که سعی می‌کردم مثلا کلاس بذارم
لطفا صبر کنید...
