از خود رانده به قلم سنا فرخی

پارت دوم :

-هستی خانم؟ حواست به من باشه! درسته کاری بهت ندارم، یا زندگی شبیه به زن و شوهرها نداریم... ولی بدون هماهنگی من جایی نرو و کاری نکن. نمی‌خوام اوضاع رو سخت تر از چیزی که هست کنم ولی باید با هم همکاری کنیم تا این دوران بگذره! شما دست من امانتی! بی خبر جایی نرو تا نگران نشم! هر موقع از شبانه روز زنگ بزنی هستم. مراقب خودت باش!
بعد کمی عقب رفت و با تکان سر وارد کابین آسانسور شد. قلب دختر امان نمی‌داد! بی وقفه و آرامش می‌کوبید و ساز ناسازگاری می‌نواخت. به عمرش تنها زندگی نکرده بود و حالا از لحظه بعد از عقدش ترسیده تر بود. خانه‌ای تنها که صاحبش شوهرش بود! شوهری که برخلاف چیزی که گفت، بعید می‌دانست بی هوا کلید نینداخته و وارد خانه نشود. امنیت هیچ جوره نمی‌توانست او را در آغوش بکشد.
***
صدای خنده‌های رومینا و رهام در فضای خانه به رقص در آمده بود. دختر پشت میز توالتش نشسته و یک دستش موبایل را گرفته و پشت هم به کیان زنگ می‌زد. چشمان خیس رکسانا، دختر درون آینه را شکار کرد. بینی دختر سرخ و اطراف چشمانش متورم شده‌بود. با پشت دست صورت خیسش را پاک کرد و برای بار هزارم گوشی را در دست گرفت و انگشتش را روی اسم کیان گذاشت. صدای بوق های متوالی باز هم می‌پیچید و بعد از ثانیه‌ای قطع می‌شد. حالش از قبل بدتر بود و سعی داشت کتمانش کند. بیشتر از کیان، نگران واکنش پدرش بود. هنوز نمی‌دانست به کسی بگوید یا این راز را میان خود و کیان باقی نگه‌ دارد. چه قرار بود سر زندگی‌اش بیاید؟
آهی سرداد و کلافه از بی‌جواب ماندن سوال‌هایش، اخمی به دختر در آینه کرد و با چند قدم از اتاق بیرون رفت. از درگاه راهرو، رهام را می‌دید که رومینا را در آغوش کشیده و با او بازی کرده و با حرف زدن با او صدای دلنشین خنده‌هایش را بلند می‌کرد. راضیه، با ظرف میوه از آشپزخانه خارج شد و همان طور که به سختی با اندام فربه‌اش حرکت می‌کرد، خطاب به رهام و رکسانا گفت:
-بچه‌ها بیاید میوه بخورید!
بعد روی مبل سلطنتی تک نفره نشست و با کنترل، صدای تلویزیون را کم کرد.
رکسانا به سختی پلکی زد و به آرامی روی مبل جای گرفت. نگاهش را به برادر و خواهرش دوخت که رهام رومینا را بلند کرد و کنار خانواده‌اش نشست.
-چشم خانم رئیس! اومدیم!
رومینا بی‌زبان سعی در ادا کردن کلمات داشت و دستانش را در هوا تکان می‌داد. راضیه، دختر را از دستان رهام گرفت و با لبخند با او حرف می‌زد:
-جانم؟ تو هم میوه می‌خوای مامان؟
رکسانا دمش را بیرون فرستاد و پا روی پا انداخت. برای بار آخر شماره کیان را گرفت که باز هم بی پاسخ ماند.
رهام شلیلی ازمیان میوه ها برداشت و نگاهی گذرا به رکسانا انداخت. می‌دانست اتفاقی افتاده اما حرفی نزد. با چاقو تکه‌ای از شلیل را برید و سمت رومینا گرفت تا با دستان کوچکش آن را بگیرد.
هرچه می‌گذشت بیشتر متوجه ناآرامی خواهرش می‌شد. هر چند لحظه لب باز می‌کرد تا سوالی بپرسد، اما پشیمان می‌شد. خیره به شلیل نصفه‌ی در پیش دستی لب جوید و ابرو درهم گره کرد.
نگاه ناامید رکسانا بی هدف می‌چرخید و سوالاتی را که مانند ابر در ذهنش شکل می‌گرفتند دور می‌کرد. صدای نوتیس گوشی، برق را به چشمانش بازگرداند. اسم کیان و علامت پیامک روی گوشی می‌درخشید و دست دختر بی‌تاب بود تا پیام را لمس کند.
"نیم ساعت دیگه میان دنبالت... آماده شو."
همین باعث شد تمام گلایه‌ها پر کشیده و تپش قلبش او را تا ورود به اتاقش همراهی کند. نمی‌دانست خبر به گوش کیان رسیده یا نه... با این حال بهترین لباس ها را ردیف کرد و زیباترین آرایش را جامه صورتش نمود. خاکستری چشمانش همچنان رگه های سرخ را مهمان خود کرده بود؛ اما میان آرایش، اندکی کم‌رنگ شده بود. نفس‌هایش را با صدا بیرون فرستاد و کیف چرم را روی شانه آویزان کرد. برای بار آخر به دختر شیشه‌ای نگاه کرد و لب‌هایش را کشید تا به لبخند عادت کنند...