توپاز آبی به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت دوم :

گوشی را داخل جیب نگذاشته بود که صدای زنگش بلند شد. نگاهی به صفحه‌ی گوشی انداخت. شماره‌ی مغازه بود و وصل کرد:
- الو...
صدای شاگرد مغازه به گوش رسید:
- سلام اوستا. مغازه نمیاین؟
تای ابرویش را بالا داد و گفت:
- خیلی شلوغه مغازه؟! اگه نیام از پسش برمیاین؟
- الان که خوبه اوستا ولی امشب شب جمعه‌اس، حتمی شلوغ‌تر می‌شه. 
جهانیار سوک لب زیر دندان فشرد و جواب داد:
- عصر میام. ظهر رو خودتون بچرخونید مغازه رو.
- چشم اوستا.
خداحافظ گفت و تماس را قطع کرد. پیامک شمیم روی صفحه به چشم می‌خورد:« عشق‌شون قشنگه اما خدا نکنه من و تو قد جیران و اردشیر سختی بکشیم!»
لبخند نیم‌بندی روی لبش نشست. هوا کمی سرد شده بود و با فرو بردن گردن داخل یقه، لبه‌های کت را به هم نزدیک کرد. سمت ماشین پارک شده‌اش مقابل نمایشگاه رفت و سوار شد. 
ساعتی بعد به خانه که رسید، بوی آش رشته در حیاط پیچیده و موتور کامیار داخل حیاط، کنار باغچه بود. درب حیاط را که بست؛ کمند پرده‌ی سالن را کنار زد و صدایش بلند شد:
- داداش جهانم اومد.
پرده را کشید و به استقبال آمد. درب سالن را که باز کرد، هوای سرد پاییزی به داخل خانه هجوم آورد و دخترک با موهای خرگوشی و هودی لیمویی که تن داشت در چارچوب درب ایستاد.
- سلام داداشی... همین الان داشتم می‌گفتم کاش داداش جهان بیاد، مامان آش رشته پخته!
جهانیار با دو انگشت گونه‌ی خواهرش را فشرد و لب زد:
- علیک سلام فسقلی خودم. یعنی من نمیومدم تو زنگ نمی‌زدی با مرام؟
- اول اینکه آخر هفته بیست و یک سالم تموم می‌شه پس فسقلی نیستم! دوم نه اینکه هروقت زنگ زدم اومدی واسه همین! 
لبخند کج جهانیار کش آمد و گفت:
- چهل و یک سالت هم که تموم بشه باز فسقلی خودمی. اینقدر برای من زبون نریز! برو توو یخ زدم.
کمند ریز خندید و از جلوی راهش کنار رفت. وارد سالن شدند و جهانیار درب را بست. کامیار روی مبل لمیده و سرش با گوشی گرم بود. نیم‌نگاهی انداخت و زیر لب « سلام» گفت. جهانیار کتش را از تن درآورد و صدایش را بالا برد:
- سلام حاج‌خانوم، خوبی؟ خداقوت.
طیبه از آشپزخانه سرک کشید و با لبخند گفت:
- سلام پسرم، خسته نباشی. چه خوب که اومدی!
نگاه جهانیار دور تا دور خانه چرخید و با ندیدن آقابزرگ، سمت اتاق رفت که طیبه گفت:
- آقابزرگ سرش درد می‌کرد. بهش قرص دادم خوابیده. نرو توو اتاقش بدخواب می‌شه. 
و بعد صدایش را کمی بلندتر کرد و صدا زد:
- کامیار، کمند... بیاین ناهار آماده‌اس.
ظرف بزرگی از آش رشته که با پیازداغ، نعنا و کشک تزئین شده بود در وسط میز قرار داشت و کنارش سبدهای کوچک سبزی، چند تکه نان و پیاله‌های کشک. 
جهانیار همانطور که چند برگ سبزی برمی‌داشت و لقمه می‌گرفت، پرسید:
- جانان کجاست؟ چرا هر وقت من ظهر میام خونه، اون نیست؟! 
کامیار پوزخندی زد و گفت:
- هه... شبا هم همچین زود نمیاد!
طیبه ابرو در هم تنید و تشر زد:
- کسی از تو پرسید؟ تو رو چه به این فضولی‌ها؟ غذاتو بخور.
جهانیار لقمه‌اش را آهسته می‌جوید و اخم‌آلود و پر ارتیاب مادرش را نگاه کرد و پرسید:
- چه خبره که من نمی‌دونم؟ این دختره کی می‌ره، کجا می‌ره، کی میاد که من خبر ندارم؟! 
- جای بدی نمی‌ره مادر؛ وگرنه بهت می‌گفتم خودم. یه آرایشگاه رفته چند وقته اونجا مشغوله؟
جهانیار قاشق را میان ظرف غذا به بازی گرفته بود و لب باز کرد:
- چند وقته می‌ره؟ من با کار زنونه و محیط خوب مشکلی ندارم که! چرا بهم نگفتید؟
کامیار اطراف لبش را با دستمال پاک کرد و نیشخند زد. با تخسی جواب داد:
- چون می‌ترسه لو بره که آرایشگاه نمی‌ره! 
این‌بار طیبه بلندتر تشر زد:
- خفه شو دیگه کامیار؟ هیچ هم این‌جوری نیست.
رو به جهانیار با ملایمت ادامه داد:
- خودم رفتم دیدم آرایشگاه رو؛ توو بالاشهره. یه سالن بزرگه و چون اونایی که اونجا کار می‌کنن خیلی از اون سانتال مانتالان گفت شاید تو مخالفت کنی.
جهانیار نگاه ناخرسندی به مادرش انداخت و طیبه چشم ریز کرد، ملتمسانه گفت:
- کاری نداشته باش جهان... به خدا محیطش بد نیست. بذار سرش گرم باشه.
جهانیار سرش را به طرفین تکان داد و نفس سنگینش را بیرون داد. سکوتش نشان از رضایت داشت و اخم همزمان نشسته بر ابروهایش می‌گفت رضایتش به اجبار است. 
بعد از ناهار بود که جهانیار با خستگی سمت اتاقش رفت. خودش را روی تخت رها کرد و طاق باز دراز کشید. ساعدش را روی پیشانی گذاشت و پلک بسته بود که تقه‌ای به درب اتاق خورد. 
- بله؟
درب آهسته باز شد و کمند به داخل اتاق سرک کشید. 
- اجازه هست آقا بداخلاقه؟!
لبخندی که روی لبش آمده بود را قورت داد و با همان اخم دستش را بالا برد. دو انگشتش را نشان داد و گفت:
- ‌دو کلمه بگو و برو که می‌خوام استراحت کنم. 
دخترک با لبخند دندان‌نمایی لب زد:
- کتاب رمانی که توو ماشینت، روی صندلی هست رو می‌خوام! 
جهانیار پلک باز کرد و با چشم‌های درشت شده از تعجب گفت:
- تو اونو از کجا دیدی؟! 
- فرشته اومد دم در، رفتم کتاب رو دیدم! از کی تا حالا رمان می‌خونی؟
جهانیار اخم‌آلود لب باز کرد:
- از وقتی می‌خواستم بدونم چند تا فضول دور و برم دارم! برو رد کارت بذار بخوابم.
کمند مصرانه گردن کج کرد:
- داداش تو رو خدا... سوئیچ بده برم بردارمش! 
جهانیار لحظه‌ای نگاهش کرد و دلش نیامد تهتغاری شیرین زبان خانه را برنجاند. اخم‌هایش از هم باز شد و گفت:
- برو بردار، اما شرط داره. بیا واسم یه کمی ازش رو بخون. 
کمند قری به سر و گردنش داد و با خوشحالی جواب داد:
- ای به چشم خان‌داداش. الان میام. فقط سوئیچ؟
- توو جیب کتم، روی جالباسی.
جهانیار این را گفت و دخترک با شوقی شیرین از اتاق بیرون رفت و درب را بست.
 لحظاتی بعد، کمند با کتابی که در دست داشت به اتاق برگشت. لبخند دندان‌نمایی زد و با شیطنت گفت:
- دادا... ش! رفتی جشن امضای کتاب؟ نویسنده اسمت رو نوشته و امضا زده! 
لبخند محوی روی لب جهانیار نشست و با تشر شیرینی لب زد:
- فضولی تو آخه فسقلی؟ بخون ببینم.
کمند لبه‌ی تخت نشست و مصرانه گفت:
- داداشی تو رو خدا بگو دیگه... جریان چیه؟ قول می‌دم بین خودمون بمونه. بگو دیگه...
رد پای خنده در صورت جهانیار پیدا بود و برق نگاهش، دست دلش را رو کرده بود. کمند با اطمینان بیشتر پرسید:
- کجا باهاش آشنا شدی؟ چه شکلیه؟ می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
جهانیار روی تخت نشست و یک دستش را ستون تن کرد. کتاب را از خواهرش ستاند و چشم تنگ کرد. تهدیدوار لب گشود:
- بفهمم به بقیه چیزی گفتی من می‌دونم با تو، حالیت شد؟ هنوز تصمیمم قطعی نیست! حالا هم یا بخون یا پاشو برو که استراحت کنم.
کمند با شور و شوق دست‌هایش را بر هم زد و گفت:
- وایی... خیلی باحاله! مامان چقدر خوشحال بشه تو ازدواج کنی. 
جهانیار تای ابرو بالا پراند و با کلافگی لب باز کرد:
- می‌خونی فسقلی یا نه؟ ای بابا...
کمند بی‌توجه به جهانیار، با لبخند عمیقی زمزمه می‌کرد:
- شمیم اشراقی... زن‌داداش شمیم... 
جهانیار ابرو در هم گره زد و با تحکم گفت:
- پاشو... پاشو برو بیرون.
- عه... داداش لوس نشو دیگه. بده بخونم.
صدایش را زمخت‌تر کرد و باز تشر زد:
- دِ می‌گم پاشو برو!
کمند لب برچید و لحظه‌ای نگاهش کرد. جهانیار سری به دو طرف تکان داد و پوفی کشید:
- بگیر بخون حرف اضافی‌ام نباشه! از اونجا بخون که اون دختره جیران از اردشیر خداحافظی کرد. همون اولشه.
لبخند بر لب کمند نشست و با اشتیاق کتاب را باز کرد:
جیران سرخوش از دیدار اردشیر، به خانه برگشت. سنگ قیمتی را به گوشه‌ی چارقد سفیدی بست و آن را داخل صندوقچه‌ی لباس‌هایش گذاشت. صدای افسانه از حیاط به گوش می‌رسید. از جا برخاست و دو لنگه‌ی چوبی پنجره را از هم باز کرد. به بیرون سرک کشید و گفت:
- سلام افسانه. بیا توو.
افسانه نگاهی به پشت سر انداخت. با لبخند جواب داد:
- سلام دخترعمو. باید زودتر برم. آهو گفت زود برگردم باید کمکش کنم رخت بشوریم. 
مادرش که چند قدم آن طرف‌تر از افسانه ایستاده بود لب باز کرد:
- کجا جیران؟ الان نریمان میاد. ببینه نیستی باز آشوب بپا می‌کنه.
- مگه کجا می‌خوام برم؟ خونه‌ی عمو حیدرم دیگه!
منتظر جواب مادر نماند و عقب‌گرد کرد. با قدم‌های بلند از خانه بیرون دوید و سمت افسانه آمد. دخترک پاتیل مسی را از زن‌عمویش ستاند و همراه جیران راه افتاد. همین که از درب چوبی خانه بیرون رفتند، نریمان مقابلشان ظاهر شد. قلب دخترک بنای تپیدن گرفت و آب دهانش را فرو برد. 
- س... سلام داداش.
نگاه اخم‌آلود نریمان از چشم‌های جیران عبور کرد و به افسانه دوخته شد که با لبخند ملیحی نگاهش می‌کرد.
- سلام پسرعمو، خداقوت. اومدم پی جیران تا بیاد یه کم کمکم کنه. 
نریمان اخم‌هایش را از هم باز کرد و به نرمی پاسخ داد:
- سلام... اشکالی نداره. بیاد.
جیران خوشحال از موافقت برادرش، دست افسانه را آهسته فشرد و همراه هم راهی شدند. ریز ریز می‌خندیدند و دوان دوان سمت خانه‌ی عمو حیدر می‌رفتند. کنار جوی آب رسیدند و هر دو ایستادند. جیران نفس‌زنان لب جوی نشست و مشتی از آب خنک و زلال به صورتش زد. نفسی تازه کرد و با لبخند نیم‌بندی گفت:
- نریمان به هوای تو گذاشت بیام افسانه! دلش گیره پیش تو.
افسانه با خستگی کنارش نشست و پاتیل را کناری گذاشت. پوست سفیدش از فرط گرما به سرخی می‌زد و عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود. دستش را در آب فرو برد و با تأثر لب زد:
- نگو این حرف رو جیران! به گوش آهو برسه جیگرش آتیش می‌گیره. خیلی خاطر نریمان رو می‌خواد.