بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت بیست و چهارم :
از تصورش هم اشک توی چشم‌هام جمع شد و قلبم به درد اومد.
دستم و محکم جلوی دهنم گرفتم و با نگاهی که بیشتر از انزجار ترحم‌آمیز بود، بهش خیره شدم.
چه دردی کشیده بود؟!...
شاید هم تقصیر من بود.
احساس وحشتناکی که تموم وجودم رو در نور دیده و هر لحظه بیشتر بهم فشار می‌آورد با ندای آهسته و خش‌داری توی گوشم پیچید: خون اون در واقع روی دست‌های توئه که به یه قاتل زندگی بخشیدی.
تو بودی
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۴۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
K
7چقدر بد رها چجوری شیش سال با هاش زندگی کرده 😥من ندیده ازش درسیدم تو روخدا عکس شخصیت ها رو هم بزارید مرسی بابت رمانای عالیتون
۶ سال پیشآیلار
8گریم درامد چرا خداا😭😭😭 ببخشید جو گیر شدم🥱🥱 شب تون مهتابی
۶ سال پیش۔
11لعنت به آراد و آرمان لعنت آشغالای عوضی ببین تو رو خدا چی ها به سر رها آوردن
۶ سال پیشبرگزیده
12الهییییییی دلم درد اومد براش🥺...ولی صدرصد مثل اکثر رمانا عاشق مرده میشه😂
۶ سال پیشآنی
12بمیرم براش 🤧😪
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Azin
16وای خدا آخه آدم چقدر میتونه بد باشه با این ک نمیشناسمش ولی ازش میترسم یعنی واقعاً قاتله😐😟چجوری رها 6 سال باهاش زندگی کرده لعنت ب آراد و آرمان ایشالا هر دوشون بمیرن واقعاً دلم برای رها سوخت🥺😕