بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت بیست و پنجم :
دستهام و مشت کردم و سعی کردم با تصور این جمله که من تو روی مرگ میخندم، بر ترسم غلبه کنم.
- آره میفهمم، تو یه روانی بیاحساسی و من یه احمق ضعیف که یه هیولا رو نجات داد.
نگاهش برای چند لحظه توی چشمهام تلاقی پیدا کرد و احساس کردم برق نهفته توی نگاهش چشمم و زد.
سرش و پایین انداخت و برخلاف تصورم فقط پوزخند زد.
- خوبه که حقیقت و میدونی...
با جسارتی ساختگی ادامه دادم: و این
مطالعهی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۳۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
سحرجون
7حیوون قاتل میمردی بهتر بود😞😢😢😢😢😢😢😢😢اخ دلم چق گرف💔 ممنون از رمان خوبتون💔💔💔💔
۶ سال پیشFaty
7ووووویییی چه بد کشته بودنش
۶ سال پیشAzin
20😩ای خدا چرا جای حساسش تموم شد😕 وایی چقدر آراد بی رحم و سنگدل و وحشتناکه چ بی رحمانه اون دختره رو کشته بود دلم براش سوخت🥺😟بیچاره رها دلم براش میسوزه یعنی بنظرتون چیکارش میکنه؟تازه فامیلی شم میدونست
۶ سال پیش¥
5واییی این آراد زیادی ترسناکه چقدر بد کشته اون دختره رو مردک وحشی
۶ سال پیشFatemeh
14واقعا چقد آراد بی رحم و سنگدله ک دختره رو انقدر دردناک کشته، جالبیش اینجا بود ک فامیل رها رو هم میدونست😦😢😓
۶ سال پیش۔
13ای خداااااااا دلم کباب شد برای اون دختره و رها واییییی😰😨
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Setayesh
11حس خیلی بدیه وقتی بفهمی کسی که جونش رو نجات دادی قراره قاتلت بشه!!