بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت بیست و سوم :
با زحمت دست مرد رو از جلوی دهنم کنار زدم و بو آخرین توانم صداش زدم.
- صبر کن، من تو رو می‌شناسم...
ایستاد اما برنگشت، متعجب اما با شتاب ادامه دادم: تو همونی نیستی که گوشهٔ زمین خالی نزدیک خونمون، شکمت سفره شده بود؟
به سمتم برگشت، نگاهم و به دماغ آشناتر از خودش دوختم که از زیر موهاش پدیدار بود.
یه تای ابروش و بالا انداخت و با همون اخم بهم خیره شد
وقتی اسلحه رو قلبم بود، دیگ
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۴۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
Azin
23ولی خب نباید زود قضاوت کرد شاید هم اینجوری نباشه و رها رو نجات داد تا مدیونش نباشه ولی ب این آراد خان نمیاد اهل مدیون و اینجور چیزا باشه 😂😂 لطفاً نویسنده جون هر کی دوست داری یکم پارت ها رو بیشتر کن
۶ سال پیشبنده خدا
8انگار بنده خدا می دونست پسره اراد کیه که نجاتش نده
۶ سال پیشFatemeh
9چقدر وحشتناکه با یه جسد تو ی اتاق باشی والا همین ک رها از ترس سنگ کوب نکرده خودش خیلیههه😰😨😨😰
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Azin
22عالی بود ولی چرا انقدر کوتاه🙁😩بنظرتون آراد با رها چیکار میکنه؟ چ بلایی سرش میاره؟🤔خیلی کنجکاوم بدونم اون جنازه مال کیه ولی من جای رها بودم با این رفتاری ک آراد داشت اونشب نجاتش نمی دادم