زرنیخ (زَرنیخ - رِلگا) به قلم آمنه آبدار (الهه)

پارت سوم :

ایوان رو گرفت و بتی خودش همان‌طور که آمده بود رفت. لحظه‌ای بعد دوباره با مرور اتفاقات و هلن و آن مردک تمام تنش گر گرفت.
صحنه‌هایی از داخل اتاقی که با هلن تنها بودند، مانند فیلم کوتاهی از مقابل چشم‌هایش گذشت. هیچ‌وقت نمی‌توانست این ها را فراموش کند و تا عمر داشت مانند خوره مغزش را می‌خورد؛ بی‌منطقش می‌کرد و او را به جان خودش و مردم می‌انداخت.
خونش به جوش آمد و تمام رگ‌های بدنش به دنبال هم و محکم شروع به نبض زدن کرد. چشم‌هایش را که می‌سوخت بست و آرام خندید.
- این درست نیست...
بلندتر خندید و ادامه داد: همه اینا توی ذهن لعنتیمه، درست نیست!
شانه‌ای بالا انداخت و خنده‌هایش رنگ جنون گرفت؛ همان خنده‌‌های لعنتی که با هر ثانیه‌شان درد می‌کشید.
- تموم شده همه چی!
فکش منقبض شد و دست‌هایش را مشت کرد که صدای ترق توروقشان فضا پیچید؛ همین چند فکر برای آتش انداختن به جان گرگ وحشی درونش کافی بود.
جیمز را گوشه‌ای از اتاق، در حالی که با پوزخند‌ نگاهش می‌کرد و به سیگارش پک می‌زد، دید.
- تو یه احمقی که فقط ازت سوء استفاده می‌کنن.
بتی با عصبانیت مخاطب قرارش داد: می‌خوای همین جوری اون‌جا وایسی؟
نمی‌خواست اما داشتند دیوانه‌اش می‌کردند؛ گفته بود نمی‌خواهد کسی دخالت کند اما گوششان بدهکار نبود. نفس عمیقی کشید، آن قدر عمیق که نفسش از حجم هوای زیاد به تتگی رسید.
در کنار انرژی زیادی که داشت، سستی عجیبی اوی وجودش لانه کرده بود. تمام تنش عاجزانه طلب خون می‌کرد و همه جا را سرخ می‌دید و گرگ درونش دریدن می‌خواست.
گردنش را چند بار به طرفین حرکت داد‌ و نگاهش را به صفحه دارت بزرگی که روی دیوار سرخ نصب شده بود، دوخت.
شبیه به تمام مواقعی که برای انجام کاری هیجان داشت، حس خفگی تمام سینه‌اش را در بر گرفت.
- ایوان! تو خیلی کندی... همه اونا دارن راحت زندگیشون رو می‌کنن.
همین حرف مانند همیشه باعث شد سرعت بگیرد و با پیشانی و کمری که عرق سردی روی آن نشسته، به سمت کمد برود و تند تند لباس‌هایش را عوض کند. هودی سیاه و کاپشن بلندی که تا روی زانویش می‌آمد را روی شلوار سیاه لی تن کرد و به سمت کمدی که به دیوار سرخی تکیه داده بود رفت. از کشوئه اول، چاقویش را برداشت.
چاقویی نقره‌ای با نگین‌های سبز زمردی!
چاقو را در جیب پالتویش قرار داد و به سرعت به سمت در اتاق رفت و خارج شد.
در یک آن مقابل چشمش را سرخی خون گرفت و تمام خانه به رنگ سرخ در آمد؛ تلو تلو خورد و به دیوار تکیه داد و چشم‌هایش را محکم بست و با مکث باز کرد که سرخی از بین رفت و تاریکی راه پله جایش را گرفت.
سایه‌های ترسناک روی دیوار، نفسش را توی سینه حبس کرد. خیلی خوب آن‌ها را می‌شناخت...
نفس عمیقی کشید تا بلکه نفس حبس شده، آزاد شود اما هیچ چیز آن‌قدرها آسان نبود، هیچ چیز!
جرعت به خرج داد و با قدم‌هایی نامنظم از کنار سایه روی دیوار گذشت؛ سایه دستی که چاقو در آن قرار داشت، همراهش روی دیوار حرکت می‌کرد.
به سختی و نفس نفس زنان از آن‌ها گذشت... صورت و پشت گردنش خیس عرق بود که به پایین پله‌ها رسید. صدای داد و هوار بتی و جیمز به راه بود... دوباره بتی غر زده و جیمز دعوا راه انداخته بود، کاری که هر روز انجام می‌دادند و اعصاب او را به بازی می‌گرفتند!
از کنار جیمز همیشه نعشه رد شد و از خانه بیرون رفت. سردی هوا، عرق روی بدنش را سرد کرد و لرز به تنش انداخت.
خم شد و دستش را به‌ زانوهایش گرفت و نفس‌های عمیقی کشید تا بر خودش مسلط شود.