زرنیخ (زَرنیخ - رِلگا) به قلم آمنه آبدار (الهه)

پارت یک :

مقدمه:
درون هر آدمی، قاتلی خاموش مانده است!
یک نفر سرخی خون از دست‌هایش چکه می‌کند، یکی برندگی زبانش روح‌ها را می‌کشد، یکی با چاقو پوست‌ها را می‌درد و دیگری با شلیک گلوله، جان‌ها را می‌گیرد...
ما آدم‌ها، ماشین‌های کشتار هستیم، قاتل‌های سریالی چیره‌دست که بعضی‌هامان انسانیت را به تمامی کشته‌ایم و درون بعضی‌هامان انسانیت دارد به سختی نفس می‌کشد!
من زرنیخم، قاتل سریالی‌ای که قتل را با کشتن خودم آغاز کردم، چرا که عمیقاً معتقدم هر آدم گناهکاری محکوم به مرگ است؛ حتی تو!
تویی که کتاب را در دست گرفته‌ای هم شاید از این زنجیره مستثنی نباشی...
زمانی که شروع به ورق زدن کتاب کردی، درگیر این ماجرا شدی. من قاتل درون توام، قاتل خاموشی که مانند یک سایه تو را دنبال می‌کند.
باید تا آخر ماجرا باشی و ببینی، وگرنه سردی چاقو را روی نبض تپنده شاهرگت خواهی چشید.
و بدان که...
رد خون همیشه باقی می‌ماند!
دست‌نوشت: زرنیخ
تاریکی خانه بی‌انتها بود، شبیه جعبه‌ای سیاه و بی‌روزنه که سال‌هاست روشنایی و نور از آن تبعید شده... هر چه بیشتر زمان می‌گذشت آن خانه برایش خوفناک تر می‌شد.
با شنیدن صدای آرام حرف زدن کسی، آهسته خودش را روی زمین کشید تا به دیوار برسد. این خانه به تنهایی مجموعه‌ای ترسناک و دلهره آور بود طوری که با هر نفس ترس در مشامش می‌پیچید.
سر کج کرد و از لای در اتاق که کمی باز بود، به خارج از اتاق سرک کشید. جز باریکه نوری که از لای پرده‌ها، به سختی پا به حریم تاریکی گذاشته بود، چیزی نمی‌دید؛ همه‌اش مثل وجود زرنیخ تاریکی محض بود و بس!...
- آوردمش!
چشم‌هایش را ریز کرد؛ امکان نداشت، کسی آن‌جا نبود و یا حداقل او با کسی روبه رو نشده بود.
خودش را جلوتر کشید تا ببیند مخاطبش کیست اما آن‌قدری تاریک بود که حتی ایوان را هم به سختی می‌دید.
فکر می‌کرد آن‌جا تنهاست اما انگار کسی که ایوان از آن صحبت می‌کرد، واقعی بود.
صدایی از فرد مقابل نشنید و خودش ادامه داد: شبیه توئه، اخلاقش، رفتاراش...
مکث کرد و دیوانه‌وار خندید.
- چشم‌هاش!
صدای خنده ترسناک ایوان یک لحظه کوتاه در خانه پیچید و بند دلش را پاره کرد.
- بکشمش؟ نه! نیاوردم که بکشمش! آوردمش تا ابد برام بمونه.
قلبش تیر کشید و هر بار که این حرف‌ها را می‌شنید‌ انگار از تپش می‌افتاد.
نفسش در سینه حبس شد؛ حالا بیشتر از قبل می‌ترسید؛ از ایوان قاتلی که هیولا نامیده بودش و از این خانه‌ای که سیاهی بود و بس می‌ترسید،  هراس داشت از با او بودن و کاش هیچ وقت به اینجا نمی‌رسید!
***
صدای باز و بسته شدن در با ظرافت در خانه طنین انداخت. سر کج کرد و بدون آن که نگاه از دیوار سرخ و مورد علاقه‌اش بگیرد، گفت: اومدی؟
صدای قدم‌هایش را که لحظه به لحظه نزدیک‌تر می‌شد شنید و بوی عطر خاص هلن در مشامش پیچید. عمیق بو کشید و لبخند کجی کنج لب‌هایش نشاند. لحظه‌ای بعد دست‌های سفید و ظریفی از روی شانه‌اش به طرف پایین سر خورد و سر هلن روی شانه و کنار گوشش قرار گرفت. لب‌هایش را نزدیک گوشش نگه داشت و زمزمه کرد: اومدم!
لیوان توی دستش را روی میز پایه بلند کنار مبل تک نفره گذاشت و با دست راستش، دست هلن را که روی سینه‌اش قرار داشت، در دست گرفت.
- خیلی سردی.
- داره برف میاد.
ایوان نیشخندی زد، دستش را کشید و مجابش کرد که روی دسته مبل کنارش بنشیند و همزمان دست‌های بزرگ و قدرتمندش را دور کمر هلن پیچید.
- هوای مورد علاقه‌ام.
خندید و دستی به موهای صاف و بلندش کشید.
- همیشه عاشق چیزای مرموز و مخوفی! تابستون چشه؟
ایوان چند بار گردنش را به چپ و راست حرکت داد که صدای شکسته شدن قلنج گردنش، بلند شد.
- زیادی ساده و رنگاو رنگه؛ من تک رنگ دوست دارم.
سرش را کمی بلند کرد و به سمت هلن چرخید. نگاه مشتاقش را روی جزء به جزء صورت ایوان گرداند و ایوان یک تای ابرویش را بالا انداخت.
- خودت که می‌دونی.
با لبخند چند بار سر تکان داد و نفس عمیقی کشید که ایوان سرش را به دست او که با خز پالتو نرم شده‌ بود، تکیه داد. هلن دستش را بلند کرد و دور گردن ایوان حلقه کرد. وجود این دختر برایش پر از آرامش بود.
- ولی هیچ وقت نشد که من بخوام و باهام جایی بیای.
- نمی‌تونم...
حرف بعدی هلن آرامشی که داشت کم کم به جانش رسوخ می‌کرد، پس زد.
- پیش روانشناست بودم.