بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و بیست و سوم :
آب دهنم رو قورت دادم و دستم و روی قلبم گذاشتم.
دستم و روی زمین گذاشتم و بلند شدم، با نگاهی جستجووار به اطراف، چند دور دور خودم چرخیدم اما اثری ازش نبود.
دستم و روی پیشونیم گذاشتم و موهام رو از جلوی صورتم کنار زدم.
دوباره به کاغد نگاه کردم و چند بار نوشتهٔ کوتاهش رو خوندم، با نگاهی به میز عسلی، پشت و روش کردم اما هیچی نبود.
با تردید به دخترم نگاه کردم که غرق خواب بود.
کاغذ و ت
لطفا صبر کنید...
هلیا
20بچشو داد به دختر داستان تا کول نفهمه و از زنش طلاق گرفته تا در امان باشه؟... یه جوری در هم پیچوندش که اصلا نمیشد حدث زد که همشون یه نقشست:/ باید بهت افرین گفت نویسنده👏👌🌺🍃