بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و بیست و چهارم :
لب‌هام رو باز و بسته کردم تا چیزی بگم اما ناگهان بستمشون و با تعجب حرفش و توی ذهنم مرور کردم.
با تردید به چشم‌های جدیش نگاه کردم و بعد با ترس گفتم: برگشته؟... آراد قبلاً بهم گفت اون ترس واقعیه!
- باور کن راست گفته!
- کی برگشته؟
- یه هفته پیش...
سرم رو پایین انداختم و آب دهنم رو قورت دادم.
بعد از چند ثانیه فکر کردن و به هیچ نتیجه‌ای نرسیدن، سر بلند کردم و به چهرهٔ فوق‌العاده
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
Lor
3خوشبختی هردوشون پایان خوش ماجراست عزیزم اگه ارامش اراد توی خوب بودن باشه حتی اگه به قیمت فداکاریش باشه، باید این احساس خوب رو قبول کرد😍
۵ سال پیش/♧
5😐دقیقا ۸ ماه منتظر نشدیم که آخرش یکیشو بمیرن آراد با تمام بدی هاش و او دختره با تمام اشتباهاتش دوتای باهم در کنار هم خوبن حیفه اگه بمیره ناعادلانس
۵ سال پیشسارا
2اره واقعا مرگ آراد اصلا نمیشه تحمل کرد
۵ سال پیشFatemeh
7کار خیلی قشنگیه برای آرادی که همیشه تصمیمات غلط گرفته در مقابل عزیزانش و کارهای بدی در گذشته کرده
۵ سال پیشBahar
10به نظرم،اینکه اراد با وجود تمام زخم های که کول بهش داده،داره به جای فرار باترسش میجنگه تابتونه ازخانوادش که عاشقشونه محافظت کنه،واقعا قابل تحسینه،هرچند که بهای نابود کردن کول، فداشدن و مرگ اراده
۵ سال پیشهلیا
15آراد خودش رو قربانی کرد تا رها و بچش زنده بمونن و یک بار برای همیشه کول نابود شه!.. بین این دو برادر یکیشون موند و قربانی شد و یکی دیگشون فرار کرد! شایدم به سرش بزنه و برگرده.. آفرین نویسنده👏🌺🍃
۵ سال پیشآرام
4قاطی پاتی شدش نفهمیدم چی شد
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
هستی
6امیدوار بعد این که هر روز صبر میکردم تو این ۲۲۴ روز آخرش به پایان مرگ اراد ختم نشه و اینکه بعضی ها خیلی اوپن مایند فکر میکنن میگن فقط خوشبختی رها اشتباهه خوشبختی رها با اراد به این رمان پایان خوب میده