بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و بیست و دوم :
حرفش رو ادامه نداد و به در اشاره کرد.
تازه متوجه شدم که ماشین و خاموش کرده، به دنبالش از ماشین پیاده شدم.
در و که بستم، نسیم سردی به صورتم خورد و اخم‌هام توی هم گره خوردن.
به سمتش برگشتم و خواستم چیزی بگم که نتونستم، مات و مبهوت به روبروم نگاه کردم.
چند ثانیه طول کشید تا بغض کردم و نگاهم بارونی شد.
با زحمت و پلک زدن های متوالی جلوی اشک‌هام و گرفتم، روم و برگردوندم و به ماشین
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۳۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
فاطیما
4خیلی احساساتی شدم😪