بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و دوم :
پوزخندم رفته رفته محو شد و جاش رو به بغضی که لب‌هام رو به سمت پایین کشید، داد.
دستم و دوباره جلوی دهنم گرفتم و برای جلوگیری از اشک ریختن تندتند پلک زدم.
داشتم سعی می‌کردم با نفس‌عمیق کشیدن خودم و آروم کنم که ناگهان مشت محکمی به در زد، ترسیدم و از جام پریدم.
- پس می‌خوای باهام بازی کنی؟!
تموم اعتماد به نفس ساختگی‌ای که برای خودم دست و پا کرده بودم در یک آن از روحم رخت بست و
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۵۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
Love
4خوب دیگه عزیزم باید رمانی نوشته بشه
۵ سال پیش♧
2😐به طرز عجیبی دلم میخاد *** جقه ی ای پسره رو در ارم 🙁بیچاره دختره خو برو بهش بگو دلیلشو وووویییی همش دارم حرص میخورم اوف😒😒😒😒😒
۵ سال پیشهستی
5من باز برام مبهمه که چرا اراد به قول خودش ارزش عشقش بیشتر از این حرفاست چرا با رها اینجوری میکنه؟ یعنی اینا همه به خاطر اون مهره؟
۵ سال پیشYasi
14اوه بیچاره چطور میتونه دوری دخترشو تحمل کنه، بچه ها بنظرم ب احتمال زیاد بچش دختر باشه خیلی احتمالش قویه
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
رویا
8نه عزیزم از اینکه به رها اعتماد کرد ولی رها نه، البته رها بخاطر ترس جون مادرش و زندگیش اون کار کرد کاش میشد براش توضیح بده چرا تو رمان ها حرف نمیزنن و زندگیشون بهم میزنن🤔😅