بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست :
پاهای خشک و دردناکم و روی زمین گذاشتم و با گرفتن کمرم از روی تخت پایین اومدم.
به توصیهٔ خود آراد زیاد پایین نمی‌رفتم و فقط داروها و ناهار و شامم رو می‌خوردم.
حموم و سرویس بهداشتی مجزا از سالن اینجا هم بود.
توی این یه هفته تموم دنیام توی چهاردیواری اتاق خلاصه شده بود.
هر بار که به در و دیوار اتاق نگاه می‌کردم و دکور خونه رو به‌یاد می‌آوردم غمگین می‌شدم و دلم می‌گرفت؛ از ک
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
Are
0اره زنده بود
۵ سال پیشسارا
3اخی چقدر گناه داشت آراد مخصوصا جایی که گفت کی وقت کردی آنقدر بی رحم شی بمیرم برات الهی آرمان تیکه تیکه بشه
۵ سال پیشYasi
9وای وای رهای احمققق چرا گفت منم ازت متنفرررم یعنی چی این حرفش وای دارم روانی میشم من هروقت این رمان میخونم انگار ی چیزی روی قلبم سنگینی میکنه🥺
۵ سال پیشپرنیا
9هوففف دقیقا👍
۵ سال پیشکیانا
11منظورش این بود که خودشم از خودش متنفره🥺🖤
۵ سال پیشAri
15نه منظورش این بود که منم از خودم متنفرم:)🥺
۵ سال پیشفازت برام قشنگه
9منظور رها از خودش بود نه اراد . از خودش متنفره
۵ سال پیشدینا
7فکر کنم منظورش این بود که ، خودمم از خودم متنفرم نه اینکه از اراد متنفره البته من اینجوری فکر کنم .
۵ سال پیشزهرا
13الهییییی بمیرم برا ارادم
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
الناز
2میگم رویال کسی که قبلا آراد دوسش داشت زنده بود یا من توهم زدم؟