بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و نهم :
کنار عمه و روی صندلی عشق ماشین نشستم.
آراد صندلی شاگرد و قادری پشت رل بود.
آراد دست راستش و روی شیشه گذاشت و میون انبوه موهای پریشونش پیچید.
حالت گرفته و عصبیش چنگ به قلبم انداخت، چشمهام رو بستم و سرم رو به صندلی تکیه دادم.
حالم بد بود اما بیشتر تهوع و سردرد از حال بد روحی رنج میبردم و سمت چپ سینم احساس سنگینی میکردم.
سنگینیای که ربطی به خودم و شرایط بدم نداشت.
سنگÛ
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۶۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
Ari
6خب حتما می دونه دیگه، جزء جزء اتفاقات ک توضبح راده نمیشه مثل رسوندنش ب بیمارستان و اومدن عمه و رفتن آرمان و...
۵ سال پیشرزا
6از یه طرف می خوام صبر کنم رمان تموم بشه بعد بخونم از یه طرف هم میگم نکنه یه وقت رمانو پیدا نکنم... تو این قسمت از رمان اصلا نمیشه صبور بود
۵ سال پیشآرام
9وییی دوس دارم تهشو عشق بین شون و ببیینم
۵ سال پیشرویا
12چرا رها نمیگه دلیل کارش نمیگه بمیری ارمان هرچی رها میکشه از تویی خاک بر سر هس
۵ سال پیشسارا
9اخ اخ آراد خشمگین میشود حالا کی این آراد و آروم کنه کی بشه باز بهم برسن
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

M
5اوووففف چرا رها نمیگه اگه این کار رو نمی کردم مامانم رو میکشت چرا بهش نمیگه واقعا دوستت دارم به جایه گریه کردن یه حرفی بزنه 🤦