بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و هشتم :
دست‌هام رو از روی صورتم پایین آوردم و با تردید و ترسی عمیق توی قلبم چشم‌هام رو باز کردم.
نگاه تار از اشکم رو به آینه دوختم...
به دختری که شبیه من نبود، این دختر با صورت زخمی و پر از چسب زخم، رهایی که دو سال پیش یه مرد و نجات داد، نبود.
این دختر خیانتکار و قاتل من نبودم؛ منی که معنی عشق رو نمی‌فهمیدم، با دختر سرشکستهٔ عاشق توی آینه فرق می‌کردم.
این من بودم که اون مرد زخمی رو درم
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۶۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
Zzz
6بچه ها من هنوز اوایل رمانم اون مردی که نجاتش میده اراده؟؟
۵ سال پیشسارا
4اره
۵ سال پیشرزا
5الان که به اینجا رسیده منتظر روزهای آینده که قرار همو ببینن هستم
۵ سال پیشآرام
6خیلی دوست دارم به تهش برسه🤩
۵ سال پیشAramesh
10فکر میکنم بعد از زایمان رها بچه رو نه تنها بهش نشون نمیده و ازش میگیرتش بلکه طلاقش هم میده ...
۵ سال پیشپرنیا
12دقیقا مگه ندیدی تو قسمت های قبل رها گفت که حتی جنسیت بچه رو هم نمیدونه
۵ سال پیش#
10شاید بعد از به دنیا اومدن بچه ،بچه رو ازش دور کنه یه مدت اما این که ازش جدا بشه فکر نکنم فکر می کنم آخرش به خوبی تموم بشه ایشالا که همین طور باشه 😍
۵ سال پیشدیانا
5وایییی چجوری گفتیییی😂😱
۵ سال پیشFatemeh
15چقد غم انگیز شدع رمان، دلم واسه جفتشون میسوزع! لعنتتتت ب آرمان خبیث:/
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
سارا
6واقعا غم انگیز شده هر دوشون گناه دارن ایشالا آخرش بهم برسن و حال آراد خوب بشه چون واقعا اگه اینجوری نشه من خودمو دار میزنم🤣🤣🤣