بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و دوم :
- نمیخوای چیزی بگی؟
آب دهنم رو قورت دادم و با صدای ضعیفی گفتم: مثلأ چی؟
- چیزی هست که بخوای بهم بگی و نتونی؟
لبهام اومدن باز شن و همه چیز و بهش بگن اما نتونستم، ترس اجازه نداد.
- نه...
- خوبه!
اون حق نداشت از وجود بچهای که داشتم میکشتمش باخبر بشه؟... با یادآوری آخرین نگاه و حرفهای کینیس لبهای باز شدهم رو دوباره بستم.
قسمت تاریک درونم خوشحال بود که آراد هیچ دلبسØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۶۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
Dala
2اگ می گفت هم تضمینی نبود که اراد ببخشتش شتید حتی بدتر میشد
۵ سال پیش*دلارام*
2من فقط چند پارت اولو خوندم و دیدم پیش روانشناس خاطراتشو میگه از ترس اینکه رمان پایان تلخ باشه نخوندم میشه بگید تا اینجا ک خوندید به نظرتون تلخ تموم میشه یا نه و ارزش خوندنو داره؟!
۵ سال پیشمن...
2هروقت میام این رمان یا رمان حکم کن و بخونم استرس میگیرم 🙄😑
۵ سال پیشمهسا
6استخاره میکنه😑
۵ سال پیشازی
4ممنون نویسنده جان حداقل متن رمانو طولانی تر کنید ی روز منتظر میمونیم برا ۲ دیقه😓
۵ سال پیشآرام
7اه رها بگو و همه رو راحت کن
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

رزا
4حتی الانم اگر می گفت بهتر بود از جدایی