بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و سوم :
داشت اشک توی چشمهام جمع میشد که سرم رو تکون دادم و با زحمت بدن خستهم رو از تخت فاصله دادم.
با قدمهایی که سعی در استوار برداشتنشون داشتم بهش نزدیک شدم و روبروش ایستادم.
لبهای خشکم رو با زبون تر کردم و لبخند کمرنگی زدم.
- میدونم این روزها مثل همیشه پرانرژی و خوشگل نیستم، نگات نمیکنم تا انرژی منفی نگیری!
پوزخندی زد و با اخم گفت: چند بار بگم من اهمیتی به چهرهت نمیدم؟ حتÛ
لطفا صبر کنید...

من...
4فکر کنم اونجاست که آراد میفهمه