بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و یک :
در باز شد و بعد از چند دقیقه بدن لرزونم توی آغوش آراد جا گرفت.
دستم و گرفت و بلندم کرد.
دستش و ول کردم و آهسته گفتم: چیزی نیست، خوبم.
بی‌توجه به کارم، دوباره دستم رو گرفت و روی تخت نشوند.
با تعجب بهش نگاه کردم که باحوصله بالش‌ها رو پشتم چید و پتو رو روی پاهام انداخت.
- کاری هست بتونم برات انجام بدم؟
خجالت‌زده سرم رو پایین انداختم و به آرومی گفتم: ببخشید...
دست‌های س
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۶۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
.
9ب نظرم پایانش خوشه و کسایی که لیاقتش رو دارن ب خوشبختی میرسن، همونطور که نویسنده گفت نمی تونه تلخ باشه ک بعد از این همه سختی بلای بدی سر رها بیاد
۵ سال پیشهلی
13این رمان غیر از ناراحتی و اضطراب چیزا دیگه ای برام نداره!حتی تو لحظات شادیشونم اضطراب دارم !
۵ سال پیشهعی
8رمان از اول تا این اواخر پر از طنز و لحظات عاشقانه بود که حس خیلی خوبی می داد، ژانرش هم ک هیجان انگیزه و ترست طبیعیه اما ن در این حد دیگه
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ازی
2مردیم از انتظار😞