بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و چهارم :
سعی کردم آرامش ساختگیم و حفظ کنم، پای چپم و روی پای راستم انداختم و بی‌خیال گفتم: نه، چی بشه؟
- استرس داری.
جمله خبری و پرازاطمینانش رو مبدل به سوال کردم و بلافاصله گفتم: نه، ندارم.
- احساس می‌کنم داری.
نفسم و فوت کردم و با لحنی مهربون گفتم: احساس نکن عزیزم، انقدر که کار می‌کنی و سرت رو با چرت و پرت درد میاری احساساتت قاطی شدن!
یه تای ابروش و بالا انداخت و حرفی نزد.
لبخن
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
خدیجه
2عالی بود ولی بهتر زودتر تمومش کنید
۵ سال پیشهستی
6تمام وجودم برای آراد میسوزه😭😭
۵ سال پیشSa_r_a
6خواهشا دیگه سر و ته رمان رو جمع کنید .بخدا گیجم همش هم استرس دارم 😕
۵ سال پیشRol
8نویسنده که نمی تونه رمان رو همینطور الکی جمع و جور کنه باید قشنگ و متفاوت باشه طوری ک خودش صلاح می دونه، کلی براش زحمت کشیده حتما اتفاقات مهمی توی آینده میفته، نمیشه با ادرنالین ما تنظیمش کنه😌
۵ سال پیشSahar
6وای خدای من😱
۵ سال پیشنمیگممم
6وایییی من دیگ خسته شدمممم😲نویسنده چرا انقد کِش میدی رمانو💔😑
۵ سال پیش.
8اییییییییی خداااااا
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
سارا
4چقدر آراد مظلوم بود گناه داره آراد 😢😢😢