بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هفتاد و سوم :
دستم و روی شقیقم گذاشتم و روی تخت سر خوردم.
میدونستم دارم کار اشتباهی میکنم اما چارهٔ دیگهای نداشتم و با خودم گفتم حتی اگه اشاباه هم باشه باید چیزی که کرم پور میخواد و بهش بدم.
با شنیدن صدای تقهٔ در به خودم اومدم و با پشت دست چشمها و گونههای خیس از اشکم رو پاک کردم.
- بیا تو!
در باز شد و آرتمیس وارد اتاق شد.
ناخواسته دستهام و مشت کردم و حالتی تدافعی گرفتم.
نگاهی
لطفا صبر کنید...

آرام
6اخ بمیرم براتون🥺🥺🥺😭😭😭