پارت نود و پنجم :
چشم راست مهوان لرزید و برای لحظهای، آن زمردِ مات از بازتاب نور سرد سقف برق گرفت. دست حافظ هنوز دور مچ زخمیاش حلقه بود؛ گرمای پوستش از میان التهاب و درد میگذشت و درست به جایی میرسید که مهوان نمیخواست به آن فکر کند. جملهی آخرش میانشان معلق مانده بود؛ نه وعدهای برای نجات، نه تهدیدی برای اعتراف. چیزی خطرناکتر از هر دو.
نگاهش را از صورت او دزدید و به شیشهی تیرهی دیوار دوخت. Ø
لطفا صبر کنید...
