پارت نود و چهارم :
هوا در راهروی باریک و سرب‌گون چنان منجمد شد که انگار هر مولکول اکسیژن به بلوری از شیشه بدل شده بود؛ تیز و برنده. کلمات زن شبیه اسیدی بی‌صدا روی زره‌ای ریخته شد که حافظ سال‌ها برای ساختنش از خون و استخوان مایه گذاشته بود.
«ضربان قلبت…»
حافظ حتی برای کسری از ثانیه پلک نزد؛ در دنیای سایه‌ها هر واکنشی اعتراف بود. صورتش همچنان قالبی از گرانیتِ سرد ماند؛ اما درون قفسۀ سینه‌اش، در لا
لطفا صبر کنید...
فخری
0سپاس حنانه جون دست گلت درد نکنه عزیزم عالی بود مرسی💙💙